Bij de dromendokter…
- Dag dokter, ik heb last van nachtmerries.
- Waar gaan je nachtmerries over?
- Ik droom dat ik mijn tanden poets en dat de haren van mijn tandenborstel uitvallen. Ik heb mijn mond vol met losse haren die steeds vlassiger worden en ik begin ze in te ademen, waardoor ik bang word dat ik er longkanker van krijg.
- En hoe lang heb je die droom al?
- Ruim een jaar.
- Je moet ook elke drie maanden over een nieuwe tandenborstel dromen.
*** EINDE ***
Deze droom werd mede mogelijk gemaakt door Oral-B
Lenmeister leest: Congo, een Geschiedenis
Het heeft lang geduurd voordat ik iets kon schrijven over “Congo, een geschiedenis” van David van Reybrouck. Ik wilde het eerst lezen (582 pagina’s netto, met verantwoording van de bronnen, de bibliografie en het notenapparaat: 680) en ik wilde er ook nog iets meer over uitkramen dan ‘wow…’
Inmiddels steken er zoveel veren in Van Reybroucks reet, dat gevreesd moet worden voor een ruptuur. Terecht: Congo is -ondanks de fouten- een magistraal boek.
De kortst mogelijke recensie luidt: “Van Reybrouck beschrijft de geschiedenis van Congo alsof je er zelf bij bent.”
Dat werpt wellicht de vraag op wat Congo ons kan schelen. Hebben we niet genoeg aan onze eigen problemen? De files? Onze pensioenen? De politieke elite versus de hardwerkende burger? En wat heeft Congo ons ooit gegeven?
Om met die laatste vraag te beginnen: Congo ‘gaf’ rubber voor onze banden, palmolie voor zeep en coltan voor mobiele telefoons. De yellow cake die gebruikt werd voor de productie van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki? Afkomstig uit Congo. Overigens werden niet alle grondstoffen met een glimlach ingepakt.
Blijft over de vraag of Congo ons iets kan schelen. Waarschijnlijk niet. George Foreman vocht er tegen Muhammed Ali, het bloedigste conflict sinds 1945 vond er plaats en dan hebben we de belangrijkste mediamomentjes wel gehad. Waarom dan toch dit boek lezen? Omdat het magistraal is!
Afgekocht
“Brekend” nieuws
Boom was hout in de oorlog
Ochtendstond heeft goud in de mond
Vrijdag, 10:00 uur:
- Hallo, wij zijn Robert en Jan. We bellen aan bij mensen om hen op een andere manier kennis te laten maken met de bijbel. Wij geven een bijbelcursus zodat u hem beter leert lezen.
- Dat lijkt me heel interessant, maar het is een beetje vroeg voor mij…
- Vroeg op de dag of…
- Vroeg in het leven? Nee, vroeg op de dag.
- Ok, proberen we het later nog een keer.
Appelig
Ondanks de stomme witte oordopjes, de schitterende schermen en de zelfmoorden in de fabrieken, vind ik Apple een mooi merk. Laptops, mp3-spelers, telefoons… Alles wat Steve Jobs aanraakt, verandert in aluminium en sexy wit plastic.
Bedrijven als Intel en Dell vertellen gewoon waar ze mee bezig zijn (sa-haai!) maar Apple ontwikkelt alles in het grootste geheim. Uiteindelijk licht Steve als een illusionist de sluiers (of een dronken medewerker laat een prototype liggen in de kroeg) maar tot die tijd moeten Apple-adepten het doen met roddel en achterklap op internet.
"Uit onze administratie is gebleken dat u NU moet betalen."
Toen bekend werd dat Apple het bedrijf Liquidmetal Technologies® overnam, maakten de harten van Apple fanboys een vreugdesprongetje: vloeibaar metaal! Wat zouden ze daarvan gaan maken?
Mijn gedachten dwaalden af naar Terminator II, waarin een kwikachtige robot allerlei coole dingen doet. Ik zag mezelf zo’n iRobot al commanderen (ik: Haal bier! Hij: Did you mean: “Faal hier”?) en afsturen op mensen van wie ik nog geld krijg, of realistischer: mensen die nog geld van mij krijgen.
Ik bleef Mac Rumors in de gaten houden, totdat Apples eerste toepassing van Liquidmetal® uitlekte. Als je dit staande leest: ga even zitten. Apple had gemaakt…
Ironie bedrijven doe je zo (!)
Ironie is een lastige stijlfiguur. Het is bij uitstek een vorm die onherkenbaar wordt als je ‘er niet bij was’. Want wat bedoelt een voetbaltrainer met ‘mooie bal!’? Die bal kan zowel in de kruising hangen als meters over de lat vliegen.
Teletekst voorziet in een ironieteken voor doven en slechthorenden: (!).
Op internet wordt zo hard geschreeuwd dat dit teken overbodig lijkt. En zo kan het gebeuren dat een politicus met relativeringsvermogen noch besef van context aangifte doet van bedreiging op een weblog en dat een OM met weinig gevoel voor verhoudingen op internet de fundamentalistisch-atheïstische weblogger (Bert Brussen) aanklaagt voor het citeren van een bedreiging (een tweet van Mohamed Ghabri waarin hij een ‘rijkelijke beloning’ beloofde voor degene die Wilders’ keel van links naar rechts of vice versa doorsnijdt).
Wat de weblogger hier nekt, is dat hij weliswaar bekend en berucht is, maar slechts in beperkte kring. Bij het OM kennen ze hem overduidelijk niet. Wat ze bij het OM wél doen, is het bloedserieus nemen van iedere bedreiging en iedere verwijzing naar een bedreiging waar de ironie niet vanaf druipt.
Wat het OM had moeten doen, was de twitteraar, de weblogger en Geert Wilders uitnodigen op het bureau voor een kopje thee. Dan had Mohamed Ghabri aan Bert Brussen kunnen uitleggen wat hij bedoelde met zijn tweet en dan had Brussen aan Geert Wilders kunnen uitleggen wat hij bedoelde met zijn blogpost en dan had Wilders kunnen zeggen: “Jongens, ik word knettergek van dat getwat. Het is tijd dat we accepteren dat iedereen verschillend is en dat we samen gaan werken aan de echt grote problemen in deze wereld.” (!)
Kunst, omdat het moet: de Hermitage
Wat is vijftien euro op een mensenleven? Als u een Indiaas weesje bent dat de kost verdient achter een weefgetouw: alles. Voor de westerling met vetreserve: geen bedrag om moeilijk over te doen. Toen de kassier met hoornen bril voorstelde om twee kaartjes voor de Hermitage te ruilen tegen dertig euri’s, deden we dan ook niet moeilijk. Bij de prijs inbegrepen was een bewaakte garderobe, waar een grote bak muntgeld stond. Een sympathieke en ludieke tegemoetkoming in de entreekosten, al gooiden sommige mensen er ook geld ín. Waarschijnlijk toeristen.
Hamer, spijker
Can’t touch this
Related news: Hammer’s last words: “Stop! World hunger!”
