Gebiedende wijs
What’s in a name
Zo kan het ook: Beertje van Beers
“Dag Beer! Dag Storm!” Een vrouw zwaait met hoge stem naar twee kindjes in een bakfiets. Arme Beer en Storm. Ze moeten dromen waarmaken voor hun ouders, met hun normale namen.
Zul je straks zien dat de gymleraar voor de honderdste keer moet vragen wie de schoenen van Held heeft verstopt, dat iedereen Spijker op zijn kop slaat en dat Vlinder op haar achttiende settelt in een rijtjeshuis. Met haar Bikkel.
Na de Gerda…
(origineel, en ja, Fleur is serieus)
Doom
Tegenwoordig zit er maar een uurtje tussen de gedachte ‘hee, wat een leuk nummer’ en het bezit van een complete discografie. De waarde daarvan is relatief. Want wat moet je in godsnaam met ‘alles’ van Bryan Ferry? Op je verwaarloosde weblog schrijven dat je alles van Bryan Ferry hebt?
Er zijn uitzonderingen. Zo kan ik volgens iTunes anderhalve dag naar MF Doom luisteren zonder twee keer hetzelfde nummer te horen. Iets waartoe ik mezelf in staat acht, dus ik was donderdag in Paradiso. Hij speelde voor het eerst in Nederland. Als ik schrijf ‘hij’, bedoel ik Doom en niet een of andere stand-in.
De zaal zat vol nerds. Een van de weinige negers droeg een shirt met een afbeelding van Kurt Cobain. Dat krijg je met een rapper die Bukowski sampelt, de Large Hadron Collider gebruikt als metafoor voor zijn uitstelgedrag en een (kak)remix krijgt van Thom Yorke.
Doom had een MC meegenomen die slank afkleedde en af toe in de microfoon blafte dat het publiek ’some noise’ mocht maken. De ‘dj’ bediende de audio met de spatiebalk van een Macbook. Sorry, schreef ik ‘audio’? Ik bedoelde kenkerherrie. Subtiele samples en tekst waren drenkelingen in een zee van troebele bas. Na een dik halfuur moest de zaal smeken om een schrale toegift. Die kwam er ook, in de vorm van een schrale toegift. Als hier enige teleurstelling doorklinkt, is dit stukje geslaagd.
Ticket concert: €35,-
Discografie van 3.5 GB: priceless.
Sorry
Een amfibie en een zebra staan voor een drukke weg. Vraagt het amfibie aan de zebra: ‘Zal ik je helpen met oversteken?’ Zegt een cynische voorbijganger: “Daar heb je weer zo’n zebrapad.”
Regressie
Ergens in de vijftiende eeuw heeft een verkrachte weduwe een visioen over een volgend leven waarin ze haar laatste restje (geloof)waardigheid verliest…
Enjoy Fitna
Af en toe is er iemand die de vinger op de gevoelige plek legt. Een filmmaker die ons confronteert met een waarheid die we liever niet zien. Een film waarvan het goed zou zijn als hij wordt vertoond in het Britse Hogerhuis. Tot die tijd moeten de Lords het doen met wat afleiding.
Plotseling gebeurde er niks
Als je niet twittert maar ook geen groots en meeslepend verhaal schrijft, kom je uit tussen het servet en het tafellaken, waar ook de iPad ligt.
***
Een meisje in de trein maakte een compositie van vertedering, walging en ergernis. Eerst sloeg ze een kruisje, waarna ze haar vingers kuste. Daarna pakte ze een pakketje uit met daarin een Big Mac™. Terwijl haar maagsappen het dode vlees verteerden, markeerde ze de kilometers met droge hoesten.
***
Een collega toonde een filmpje waarvan zelfs ik onpasselijk werd. Mensen die mij kennen weten dat het dan heel erg moet zijn. Dat is het.
Het tegengif komt van The Cutest Kitty Ever:
(sorry Poochmeister)
***
Ik had afgelopen weekend zilver kunnen winnen, maar mijn voorligger kreeg kramp. Ik vroeg aan mijn achterligger hoe het verder moest. “Bij dat pijltje naar rechts moet je naar rechts, volg mij maar”, zei Adrie Wentelaar.
***
Afvallen voor dummies slimmeriken
Meisjesgeheimen
