Service
Een bleek meisje met zwartgeverfd haar doet nauwelijks moeite om ons te negeren. Geanimeerd hangt ze aan de telefoon. De teller staat op 70. Op mijn zwaluwstaart staat 72. Voor me staat 71: een vrouw met een broodrooster. Een automaat verdunt koffieconcentraat voor 20 cent. Op plasmaschermen wentelen R&B-artiesten in luxe.
-Ik kan het ook niet helpen mevrouw. Ik heb de bon al naar beneden gestuurd.
-Kan je hem niet gewoon…
-Nee, niet als de bon al naar beneden is.
-Maar ik wil liever…
-U kunt nu naar beneden mevrouw, u moet zich melden bij de kassa.
De vrouw laat het broodrooster verhit achter.
“Geduld is een schone zaak, mevrouw!”, roept het zwartharige meisje haar na, ergens tussen bemoediging en minachting. Het meisje duikt onder de balie. Haar collega, een jongen met hip haar, glimlacht naar beneden. Ik kan het niet bewijzen, maar ik weet zeker dat ze doet alsof ze braakt.
72. Het meisje komt omhoogblazend tevoorschijn. Ze stopt het broodrooster boos in de doos. Op haar linkerpols staat iets getatoeëerd. Misschien wel de Chinese karakters voor “iemand die ook maar gewoon haar werk doet”.
- Ik hoorde je net zeggen dat geduld een schone zaak is.
- Ja, sommige mensen zijn zó ongeduldig!
- Dat snap ik, maar ik ben hier ook wel eens bijna mijn geduld verloren. Vind je het niet moeilijk om mensen altijd maar teleur te stellen?
- Ik moet me ook aan de regels houden.
- Ja, voor jullie zal het ook niet makkelijk zijn…
- Nee! Mensen zijn soms zo agressief. Laatst kreeg ik een telefoon naar mijn hoofd gesmeten..
- Ik denk dat mensen boos worden als ze het gevoel hebben dat ze niet serieus worden genomen. In ieder geval: ik heb hier een afhaalbericht voor…
- Ik zal ‘m even voor u gaan ha…
- Nee, dat hoeft niet. Er zijn drie reparaties geweest. Mevrouw R. heeft restitutie toegezegd.
-Okee, ik ga even overleggen achter.
Twee minuten later.
- Meneer, het is goed hoor. Als u deze papieren meeneemt, kunt u bij de balie rechts uw geld terugkrijgen.
Het meisje bij de balie rechts houdt op met videoclips kijken en loopt een glazen hok binnen.
- Als u deze allebei tekent, maak ik het in orde voor u. U mag overal tekenen.
Mijn hand trilt. Na maanden wachten (vier), na de contractueel verplichte reparatiepogingen (drie), ongeïnteresseerde blikken vol gespeelde betrokkenheid (continu), mijn geld (uurtarief advocaat) terug!
Het meisje pakt de papieren en opent een kassa. Geconcentreerd begint ze tegoedbonnen van 25 euro te tellen. Alsof het waardepapieren zijn.
-Wat doe je nu?
Ik klink niet als mezelf.
- U wilt toch tegoedbonnen?
- Nee, ik wil cash. Contant geld.
-Dat ga ik even controleren hoor, mag ik die papieren even hebben?
-Nee, daar staat mijn handtekening op!
Zou het kogelvrij glas zijn?
-Jawel, maar ik moet het even aan mijn collega laten zien.
In gedachten adverteer ik al op Marktplaats: “Consumentenelektronica, in originele verpakking, met bon!”
Maar het meisje komt terug.
“Het is goed. U krijgt uw geld.”
In Congo, Darfur en Somalië sterven onschuldigen, maar hier geschiedt in ieder geval recht.
“Tot ziens!”, roept het meisje, tegen mijn kielzog.
Tot ziens? Ik ben toch niet gek!
Comments
3 Responses to “Service”
Leave a Reply
Ah, the saga continues. En wat hebben we hiervan geleerd?
Dat de slogan “Mediamarkt, ik ben toch niet gek?” sarcastisch is bedoeld.
Ohjee, mijn VCR die ik ooit eens bij de MM heb gekocht heeft het vorige week ineens begeven. Gezien VCR’s of bijna niet meer te krijgen of reteduur zijn wilde ik hem terugbrengen naar de MM voor reparatie, maar als ik alle ellende zo op internet eens lees, doe ik dat maar niet.
Bellen naar de Service afdeling was ook al rampspoed. Je wordt in de wacht gezet en vervolgens gooien ze na een paar minuten gewoon de haak erop.
De klant is blijkbaar niet altijd koning bij de MM.