Bureaublad
Als ik niet achter mijn bureau zit, kijken mijn collega’s naar mijn scherm. Dat weet ik, omdat ik feedback krijg over mijn bureaubladachtergrond. Ze vinden de afbeelding niet prettig om te zien. Het gaat om deze foto:
Als Franz Kafka zou weten hoe het er op kantoor aan toe gaat, zou hij zich omdraaien in zijn graf. Op kantoor heersen orde en logica. Nooit komen collega’s binnen die zeggen: “Zie je niks aan me?” Ok, misschien gebeurt het wel eens, maar dan is het omdat ze naar de kapper zijn geweest, of vanwege nieuwe schoenveters. Nooit omdat ze zijn veranderd in een insect.
Een collega die met haar rug naar me toe zit, zei dat ze me zou verzoeken om een andere bureaubladachtergrond te kiezen, als ze niet met haar rug naar met toe zou zitten. Ze vond het een naar idee om opgegeten te worden door insecten na haar dood. Dat is misschien ook wel zo, maar het is beter dan opgegeten worden door insecten als je nog leeft.
Waarom vinden mensen graven zo confronterend? Iedereen gaat er ooit in liggen, crematoriasten daargelaten. Het enige confronterende van Kafka’s graf is dat er na 85 jaar nog steeds verse bloemen op staan.
Automaat
Het leven op een kantoor is een beetje als een rectaal touché: je moet het een keer hebben meegemaakt om te weten wat het is (collega’s; ik weet dat jullie meelezen. Ik bedoel natuurlijk niet ons kantoor, maar ‘het kantoor’ als instituut).
Onze afdeling zit op de tweede verdieping, waar ook een automaat staat die na een druk op de knop ‘koffie’ een duister sap laat lekken. Ik wil die automaat niet demoniseren, maar de vloeistof smaakt naar het braaksel van iemand die ziek is geworden na het eten van een zak Haagse hopjes.
Mensen van de tweede verdieping halen hun koffie op de derde verdieping, waar de koffie smaakt naar koffie, geperst uit een vaatdoekje van twee dagen oud. Voor de duidelijkheid: op de tweede vinden we de koffie van de derde zo lekker dat we er twee trappen voor over hebben.
Vandaag stond iemand van de derde bij de automaat van de tweede. Hij ging koffie halen voor zijn collega’s. “Hier is de koffie toch wat pittiger.”
(hier nog een metaforisch stukje over la condition humaine + uitzoeken wat een rectaal touché is)
Onredelijk
Afgelopen nacht had ik een moment van maatschappelijke teleurstelling. Ik was niemand aan het vermoorden, verkrachten of beroven (noch was ik aan het samenzweren met terroristisch oogmerk) maar ik fietste wel in een voetgangersgebied. Meer bepaald op het “Rembrand Plein”, zoals de motoragent het na de armetierige achtervolging verbaliseerde. Ik vroeg me af of mijn 35 euro genoeg was voor het betalen van zijn salaris, dat van zijn vijf collega’s die moppen tapten op hun mountainbikes en de centralist die tien minuten nodig had om mijn postcode te achterhalen.
En toen kwam het. Voor mijn geestesoor vervatte mijn partij mijn burgerlijk ongenoegen in parlementaire taal (“Weet de minister dat hardwerkende belastingbetalers worden vervolgd voor flutvergrijpen terwijl Marokkaanse jongeren zich tegoed doen aan onze roomblanke dochters?”).
Als verzachtende omstandigheid wil ik aanvoeren dat ik misschien iets teveel had gedronken, maar de gedachte ‘ga echte boeven vangen’, is moeilijk te onderdrukken.
Terwijl het een onredelijke gedachte is. Als je betrapt wordt tijdens een ramkraak denk je toch ook niet: “Moeten jullie geen fietsers controleren?”
Uitvaren
Niet zo…
Maar zo!
In another life
De laatste cd die ik heb gekocht is van een jongen die één dag per week tegenover me zit op kantoor. Het is niet iemand die je de oren van je kop lult. Hij gaat nooit mee naar de kantine. Terwijl: hallo, lunch! Een gedetineerde blijft toch ook niet zitten tijdens het luchten?
Read more
Hardlopers zijn huilbabies*
- Hee, wa bende daar aan ‘t doen?
- WELK?
- WA BENDE DAAR AAN ‘T DOEN!?
- ZAGEN.
- HOEZO ZAGEN? WIJ MOETEN HIER ZO HARDLOPEN.
- ZAL BEST, MAAR DEZE BOOM RUIMT Z’N EIGEN NIET OP.
- LAAT JE ‘M NOU OP DE WEG VALLEN? DIT IS ONS PARCOURS!
- JA, DUS? MAAK ER MAAR EEN STEEPLE CHASE VAN.
- OH, DAT GAAN WE ZEGGEN!
- Doe maar jongen, ga maar lekker zeggen.
* Je had erbij moeten zijn
Nog even over god…
“God is gek”, is de titel van het laatste boek van Raymond van de Klundert – “Kluun” voor mensen die moeite hebben met meerdere lettergrepen. De titel is bedoeld om te prikkelen. “Hela, hela”, moeten gelovigen zeggen, “Welke vermetele vlerk verslijt mijn god voor gek?” Atheïsten zullen denken: “Gek is zwak uitgedrukt voor een opperwezen dat een holocaust toelaat.”
Maar tot hen richt Van de Klundert zich niet. Nichemarkten zijn oninteressant. De massa, daar valt geld aan te verdienen. En de massa bestaat uit ietsisten: de schapen die buiten gehoorafstand van pastoor, dominee en rabbijn dolen, mijmerend over ‘een kracht’, ‘een hogere energie’ of ‘iets’.
“Het leuke is”, zei de oud-marketeer tegen Jeroen Pauw en Paul Witteman, “Als je in Nederland kijkt: een kwart is christen of zo, of moslim. Nog een kwart die zegt: geen idee. En veertig procent zegt: ik denk wel dat er iets is. Veertien procent zijn julie: er bestaat niks.”
Als het rammelende rekenwerk van Van de Klundert klopt, leest een kwart van de Nederlanders bijbel of koran, veertien procent presenteert een praatprogramma en veertig procent staat open voor van alles.
Van de Klundert vindt dat atheisten een dictatuur voeren over de ietsisten. Dat is arrogant, want: “Er is geen enkele wetenschapper, die zegt: god bestaat niet.”
Dat klopt. Maar dat je niet kunt bewijzen dat iets niet bestaat, wil nog niet zeggen dat iets wél bestaat. Vooral als er geen bewijs is voor het bestaan. En het gaat hier niet om ‘iets’ maar om een hogere macht. Dat maakt het meteen zo zwaar.
Stel dat wezens ver buiten ons zonnestelsel geloven in de hogere macht Wes. Lang geleden verkondigde hij vanaf een berg een boodschap van liefde en wederzijds respect. Kijk maar:
Nou, met God is het dus net als met Wes. Alleen is het bewijs voor Wes wel geleverd.
Verder moeten gelovigen en atheïsten elkaar respecteren. En dat ietsisme, daar heeft iets iets tegen.
EINDE
