Jong en Wilders
Eén op de vijf jongeren is van plan om op de PVV te stemmen. Was will die Wildersjugend? Kijkt u naar een reportage van Teemong:
Overigens hebben volwassenen vaak veel dieperliggende motieven om te stemmen op de PVV.
Leer JP de vrouwtjes kennen…
Master & Hilárisch
Als ik Nalden was, had ik dit al een week maand kwartaal geleden gepost:
Statussymboolpolitiek
In zijn politieke overlevingsstrijd gooide Balkenende tijdens het verkiezingsdebat een bot naar de kiezer die denkt dat het grootste probleem in ons land bestaat uit sommige jonge Marokkanen:
“Als ik bijvoorbeeld zie dat sommige jonge Marokkanen de taakstraf zien als een soort statussymbool, dan zeg ik dan moet je harder zijn. Dan heb je strafdienstplicht nodig, om aan te geven van: nachtdetentie, heropvoeding, het hoort er allemaal bij.”
Meneer Balkenende, kunt u in enkele in elkaar overvloeiende lettergrepen uitleggen waarom de taakstraf niet deugt?
Stel dat het waar is: de jonge Marokkanen van Balkenende zien de taakstraf -schoffelen bij je hangplek- als een statussymbool, wat betekent een zwaardere straf dan voor die status?
Gedachte-experiment: Stel dat de Romeinen Jezus hadden veroordeeld tot 240 uur dienstverlening. Hoe zou de wereld er dan hebben uitgezien?
Requiem voor een Palm
Voor een apparaat dat geen einde gaat maken aan wereldhonger, noch een begin aan wereldvrede, laat staan tijdreizen mogelijk maakt, heeft de iPhone een behoorlijk devote aanhang. Aanhang mag je letterlijk nemen: je hebt geen iPhone; de iPhone heeft jou.
Voor de komst van de iPhone kon je je gerust afvragen wie er goud won bij het kleiduivenschieten tijdens de Olympische Spelen van 1900; een gesprek ging door. Nu schieten handen in broekzakken en onder gezucht over dataverbindingen wordt glimmend glas gevingerd. Je gesprekspartner versmelt met zijn iPhone en net voordat je het stel wat privacy wilt geven, hoor je: “Leon de Lunden uit België. En ze schoten op échte duiven, wist je dat?”
Waar gaat dit over?
Isolde Hallensleben, Lambert-Jan Koops, de hoofdredacteuren van JFK Magazine, AM Magazine en nog iemand in een populair wetensgrappig programma, leuk om naar te luisteren met bijvoorbeeld je oren.
Kartel
Vanwege mijn taalknobbel mag ik van de dokter niet meer met woorden spelen. Vandaar het verzoek aan iemand anders om contact op te nemen met de Nederlandse Mededingingsautoriteit over onderstaand delict:
Kosten van de niet-westerse allochtoon
Terwijl de eigenaar van de avondwinkel -vijfenhalf jaar geleden lag Theo van Gogh voor de deur met een boodschap op zijn buik- de waarde van mijn middernachtelijke boodschappen berekent, vertelt de radionieuwsdienst over de kosten van de niet-westerse allochtoon. Die zijn in opdracht van Geert Wilders becijferd op 7,2 miljard euro. “7,25 alstublieft”, zegt de avondwinkelier, die er ineens heel erg niet-westers uitziet. Ik wil zeggen dat ik het niet erg vind dat hij in Nederland is en dat ik me schaam voor Wilders, maar ik kan me gelukkig inhouden. Na het pinnen wensen we elkaar een goede avond.
NASCHRIFT voor de PVV-aanhang: ja, natuurlijk piep ik wel anders als de niet-westerse avondwinkelier zijn ware aard laat zien en met zijn moslimbroeders het kromzwaard heft om een kalifaat te vestigen van Groningen tot Maastricht waarin onze roomblanke dochters als slavinnen opdraven voor straatterroristen op scooters etc. enz. maar vooralsnog heb ik maar één probleem met sommige niet-westerse allochtonen.
NASCHRIFT voor sommige niet-westerse allochtonen (alsook westerse allochtonen en autochtonen) die het nodig vinden om overmatig op de grond te spugen: stop daarmee. Eerdaags reageer ik primair.
Trots Op Nederland: director’s cut
Voor de hardwerkende burger die niet vermoeid wil worden met details: de verkorte versie van het verkiezingsspotje van Trots Op Nederland:
Verdampt
Het is altijd een beetje gek als een bekende Nederlander zich voorstelt aan een onbekende Nederlander. Zo ontmoette ik een tijd geleden Rita Verdonk. Zij is lijsttrekker van een politieke partij, genaamd “Trots Op Nederland”. Wat? Oh, iedereen kent Rita Verdonk? Mooi!
Ze stapte op me af met uitgestoken hand: “Hallo, ik ben Rita.”
Weldenkende mensen hadden me al eens verteld dat ze charmant is in het echt. Ik dacht altijd dat het een grap was, of een waarschuwing, of allebei -een broodje aap desnoods- maar ze was echt charmant.
Tot een gesprek kwam het niet, want haar entourage -middelbare paren met sjaaltjes, buttons en petjes in de clubkleuren- had honger. “Wie kent hier een goeie Chinees?”, riep een forse dame net zo lang tot iemand (Willibrord Frequin) zei: “Volg mij maar.” En weg waren ze.
Ik herinner me de verbazing. <denk hier een Wonder Years voice-over> Vanaf dat moment zou ik, in een gesprek over Rita Verdonk, in alle eerlijkheid moeten zeggen dat Verdonk in het echt best charmant is.
Helaas voor Rita verdampt die charme voor de camera, samen met alle andere eigenschappen die iemand tot een geloofwaardig politicus maken:
