Kunst, omdat het moet: de Hermitage
Wat is vijftien euro op een mensenleven? Als u een Indiaas weesje bent dat de kost verdient achter een weefgetouw: alles. Voor de westerling met vetreserve: geen bedrag om moeilijk over te doen. Toen de kassier met hoornen bril voorstelde om twee kaartjes voor de Hermitage te ruilen tegen dertig euri’s, deden we dan ook niet moeilijk. Bij de prijs inbegrepen was een bewaakte garderobe, waar een grote bak muntgeld stond. Een sympathieke en ludieke tegemoetkoming in de entreekosten, al gooiden sommige mensen er ook geld ín. Waarschijnlijk toeristen.
Wat valt er te zien?
De Hermitage is een paradijs op aarde voor de liefhebbers van middelbare, brildragende vrouwen in windjack. Daarnaast hangen er ook schilderijen van Picasso en Matisse. Die zouden voor zichzelf kunnen spreken, ware het niet dat de doeken zijn gelardeerd met verklarende teksten. Die leren je dat veel van de afgebeelde vrouwen werkzaam zijn in de prostitutie. Opmerkelijk, omdat prostituees over het algemeen niet gefotografeerd willen worden. Als je gebruik maakt van doek, ezel en olieverf, mag het blijkbaar wél.
Geen ijs te koop
In het museum worden ook kinderen toegelaten. Dat is op zich logisch, want veel moderne kunst is gebaseerd op het idee dat ‘je neefje van vier dat ook kan’. Waarmee bedoeld wordt: ‘maken’. Niet: ‘bekijken zonder te jengelen om een ijsje’.
Hoogtepunt van de expositie was een werkje dat een zwart vierkant voorstelde. Het hing achter plexiglas. Net toen ik wilde zeggen: “dit kan mijn neefje van vier ook”, raakte het bijschrift me als een moker: “Zwart vierkant, 1913, Kazimir Malevitsj”
Het Zwarte Vierkant van Malevitsj (1913): Iedereen ziet er weer wat anders in...
Gebiologeerd staarde ik naar het zwarte vlak: ik stond oog in oog met Het Vierkant Van Malevitsj!
Het duurde even voordat ik dit kon relativeren: was het dan echt zo belangrijk om te weten van wie iets was? Blijkbaar wel. Het is alsof je een paar mottige zwarte haren onder een stolp ziet liggen en denkt: “Ja, en?” en dat je dan het bijschrift leest: “Snor, 1945, Adolf Hitler”.
Oordeel
Museumbezoek geeft de illusie van welbestede tijd, zeker als je het Vierkant van Malevitsj hebt aanschouwd. Anderzijds mag je in de Hermitage geen foto’s maken, wat iets hoerigs heeft.
Al met al is een bezoek aan de Hermitage niet iets om je voor te schamen, en met de vele bewakingscamera’s is het een perfect alibi voor als je je aartsvijand een bal laat afdraaien door een huurmoordenaar.
Comments
4 Responses to “Kunst, omdat het moet: de Hermitage”
Leave a Reply
Heb je nu preventief de thread ge-Godwind?
Inderdaad Stephan. Ik heb het ook nog geprobeerd met de snor van Peter R. de Vries, maar dat gaf toch een ander effect…
Ik sleep jou nog eens mee naar het Van Abbe, dat wordt lachen. In jouw geval hoongelach, ik uit leedvermaak.
[...] files en De Telegraaf. Nadeel van zo’n instelling is dat je pareltjes kunt missen als het Zwarte Vierkant van Malevitsj en boer [...]