I hartje iPhone
Niets zo irritant als ex-rokers en verse christenen. Oh, wat is hun leven ineens mooi, wat hebben ze al die tijd gedwaald en waarom ben jij nog niet om? Bah!
Zo heb ik iPhone-gebruikers altijd veracht. Ik vind OS X een goed doordacht besturingssysteem en ik betaal met milde tegenzin veel geld voor Apple hardware, maar de iPhone vond ik stom. Niet eens het apparaat, maar de gebruikers. Die goedkope witte dopjes in hun oren, het autistisch-obsessieve gevinger van icoontjes achter ‘chemisch gehard glas’, de hoesjes waarmee ze hun glimmende baby inbakeren, het heeft iets sektarisch. Maar toch: het gemak waarmee ze Googelen, treinvertragingen en regenbuien voorspellen en Studio Brussel luisteren op de A1 maakte een beetje… hoe zeg ik dit zonder jaloers te klinken? Afgunstig.
Het onvermijdelijke is gebeurd. Ik heb mijn oude Fin aan de kant gezet voor een iPhone. En ik kan de volgende zin niet tegenhouden: ik snap niet hoe ik al die tijd zonder heb kunnen leven. Nokia’s waren lange tijd onovertroffen in gebruiksgemak, maar dat is voorbij (een browser starten door de ’0′ drie seconden in te drukken? Hei Nokia, herätkää!). Het enige wat die Nokia beter kon dan de iPhone, was op de grond vallen.
Ik zit dus bij de sekte en zelfs al komt Keith Bakker met een legertje Hell’s Angels om me te deprogrammeren: ze zullen haar uit mijn koude, dode handen moeten trekken.
Sorry!
Comments
6 Responses to “I hartje iPhone”
Leave a Reply
Wij ook van jou, Lennart!
Pas op, hoor. Straks ga je nog twitteren.
Heb je zeker de Nokia N8 niet ontdekt
[...] ik redelijk fundamentalistisch ben in mijn geloof in de iPhone, heeft het geen zin om mij op andere gedachten te brengen. Ik hoef geen Android, ik hoef geen [...]
Wat harteloos ben je tegenover je ouwe liefde! Jorma Ollila zit nu stil in een hoekje te snikken om weer een afgedwaald schaap
Tsk. Ik ben juist op het punt dat mijn 3G en ik een koud verstandshuwelijk zijn aangegaan. Morgen bij het ontbijt stel ik voor dat we anderen moeten gaan zien.
“Het is niet dat ik niet meer van je hou” / “Geef niet jezelf de schuld, het ligt aan mij…” etc. etc.
Nog steeds erg goed hoor, maar ik ben wel klaar met het bezitterige, dat monomanische, die steeds vaker voorkomende momenten van afwezigheid… dat er niet mee te communiceren valt.