Picture this
AMSTERDAM – Zaterdagochtend 03.00 uur: ik sta net in het redelijk volle café De Buurvrouw. In mijn broekzak zit een polaroidfoto die eerder op de avond is gemaakt door een fotograaf. Kosten: vijf euro. Dat lijkt veel, maar de foto dient als bewijsmateriaal voor het feit dat drie jonge vrouwen in gezelschap van mij nog steeds kunnen lachen. Dus.
Ineens is er paniek in de tent. Ik heb de aanleiding gemist, maar ik sta opeens achter een jongen die fanatiek op een man inslaat. Terwijl ik de jongen bij zijn keel pak, zie ik hoe hij de man slaat: met een glas. Terwijl ik de jongen weg trek, blijft hij agressief steken. Over zijn schouder zie ik het bebloede gezicht van de man: onder zijn linkeroog gaapt een wond.
Ik hou de steker vast en zeg dat hij moet kalmeren. Dat doet hij. Hij praat opmerkelijk rustig; Engels met een Brits accent. Dan doe ik iets stoms: ik laat hem los.
Als ik hoor dat de politie voor de deur staat, loop ik naar buiten. Twee mannen vertellen de agenten dat ze het slachtoffer kennen: hij is illegaal. Een agent zegt: “Dat maakt niet uit, wij helpen ook illegalen.”
Maar de illegaal is ook gevlucht. Geen slachtoffer, geen dader, geen zaak.
Het summiere bewijsmateriaal dat er is, spoel ik van mijn handen op het toilet. Het illegale bloed stroomt weg onder de kraan. Een vriendin zegt dat ze hoorde dat de illegaal polaroidfoto’s maakte in deze buurt.
Vanochtend kijk ik op AT5 in de ijdele hoop te lezen dat de dader is gepakt. Ik lees het bericht ‘Muziek tegen geweld uitgaanspleinen‘
Het doel van de actie Draaien tegen geweld is het uitgaanspubliek bewust te maken van hun eigen bijdrage aan een leuke stapavond. Een promotieteam gaat tijdens de actie op stap met camera’s. Onder het motto ‘Smile! Wat je geeft, krijg je terug!’ mag het uitgaanspubliek lachend op de foto.
Ronder kan ik dit verhaal niet maken.
