Happy 1432/5771/2011*
*doorhalen wat niet in je wereldbeeld past
Spijt & Openheid
Tim Berners Lee, de man die twintig jaar geleden het World Wide Web bedacht, betreurt de twee slashes die gebruikt worden na de ‘http:’
The double slash, though a programming convention at the time, turned out to not be really necessary, Mr. Berners-Lee explained. Look at all the paper and trees, he said, that could have been saved if people had not had to write or type out those slashes on paper over the years — not to mention the human labor and time spent typing those two keystrokes countless millions of times in browser address boxes. (New York Times)
Als hij het internet nog een keer zou mogen uitvinden, had hij papier en tijd bespaard door die streepjes achterwege te laten. Niet dat het wat uitmaakt zolang mensen hun e-mails ondertekenen met het inkt- en papierverslindende ‘Denk aan het milieu voordat u dit e-mailbericht afdrukt‘.
In hetzelfde artikel vertelt Berners-Lee over zijn inspanningen om regeringen zover te krijgen dat ze meer informatie openbaar maken:
Mr. Berners-Lee said this was the year when governments around the world, led by Britain and the United States, are beginning to put vast amounts of information they collect on the Web. It is often seemingly mundane data in raw form, he said, including traffic, local weather, public safety and health data.
Dat zei Berners-Lee in oktober vorig jaar. Sindsdien is er heel veel informatie van de Amerikaanse regering geopenbaard. Wat zou Julian Assange over twintig jaar betreuren?
Maslow 2.0
(bron: Maslow 1.0)
Tegel-ijkpunt
WikiBedelaars
Het doet me niks als een stel dj’s zes dagen cola drinken in een glazen huis om geld in te zamelen voor Afrikaanse aidswezen. Het is natuurlijk verschrikkelijk – en die aidsweesjes hebben het vast ook niet gemakkelijk- maar sorry, ik kan er niks voor geven. Ben ik afgestompt?
Nee. Blijkbaar ben ik gevoelig voor bedelende blanke Wiki-mannen. Het begon een paar weken terug met die oprechte kop van Jimmy Wales:
Je kunt ‘m bijna horen, zachtaardig maar dringend. De Bob Ross van de HTML: “Hai, ik zag dat je vandaag op m’n site hebt gelezen over het ‘perineum‘ en de haarnestcyste. Fijn dat Wikipedia er is he? Wist je dat wij niet kunnen bestaan zonder jouw gift? Denk er eens over na. Fijne dag nog!”
Irritant, maar je ligt er niet van wakker. Maar het kan ook anders. Met lekker van informatie en zaad, Julian Assange:
Dit is andere koek. Die blik. Voel die passieve agressie. Zie die hand: de pink bedachtzaam onder zijn lip, de ringvinger snaaks gekromd, en kijk eens: hij geeft rechts (voor de kijker links) gewoon De Vinger! Ondertussen publiceert hij met zijn duim en wijsvinger je browsergeschiedenis van de afgelopen vijf jaar. Ja, ook toen je googelde op “branderig gevoel” + “plassen”.
God weet wat hij met zijn andere hand doet.
De vijf beste nipple slips van 2010!
Zonder wetenschap zouden we nu nog steeds op joden jagen uit wraak voor de pest, of kijken naar ‘Paranormale Kinderen’.
Daarom: de top 5 populair-wetenschappelijke series van 2010. Wat ze gemeen hebben: spectaculaire HD-beelden, liefst gedraaid vanuit helicopter of catamaran, onder begeleiding van een subtiele tot bombastische soundtrack. Alle programma’s doseren hun informatie druppelsgewijs; de inhoud van een uur moderne, populair-wetenschappelijke televisie past met gemak op twee pagina’s van een boek (voor de jongere lezers: een boek is een stapel uitgeprinte websites zonder USB-aansluiting). De programma’s zijn beoordeeld op objectief meetbare parameters, zoals het kapsel en accent van de presentator. De jury heeft ook gekeken of er diamanten worden ingeademd.
Red de toekomst!
Er is veel aandacht voor de klimaatverandering en wat die betekent voor onze toekomst. Terecht: de klimaatverandering is zeker niet iets om te bagatelliseren. Dat we zorgen hebben over wat er gaat gebeuren in de toekomst is begrijpelijk, maar hoe zit het met de toekomst zelf? De aandacht hiervoor is vrijwel nihil.
Over het verleden is relatief veel bekend. Sinds het verstrijken van de prehistorie is het verleden redelijk tot zeer goed in kaart gebracht. Voor de toekomst liggen de kaarten anders: uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat maar liefst 99,99% van onze toekomst onzeker is. Uit gebrek aan kennis weten we: onbekend maakt onbemind.
Over de toekomst wordt vaak luchtig gesproken, alsof het om een vanzelfsprekende zaak gaat: ‘dat zien we morgen wel’, of ‘wie dan leeft, wie dan zorgt’. Logisch: het wordt vanzelf weer morgen. Dénken we! Want resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Sterker nog: het is de toekomst zelf die ernstig wordt bedreigd. De grootste vijand van de toekomst: tijd.
Schrödingers kat voor echt!
Na experimentele gedachtes als ‘hoe zou mijn leven eruit zien als ik de loterij won?’ of ‘wat zou ik allemaal doen als ik onzichtbaar was?’ is mijn favoriete gedachtenexperiment de Kat van Schrödinger. Deze kwantummechanische kat, die zowel dood als levend is, doet het goed op feesten en partijen. Tenminste, als je wilt dat mensen snel vertrekken.
Maar hoe vet zou het zijn om dat experiment écht uit te voeren? Dat is een retorische vraag, want het antwoord is ‘extreem vet’. Helaas is het al een keer gedaan. Gelukkig wel door iemand tegen wie niet op valt te boksen. Nee, óók niet met je rolstoel en je kwantummechanische stem, Stephen Hawking.
Voor de mensen die nog niet zijn afgehaakt: Jim Al-Khalili demonstreert Schrödingers Kat!
Slechtst gefilmde beste concert 2010
You’re my sheep now
