Astro TV (80 cent per minuut)
Is uw man al lang overleden?
Anderhalf jaar geleden.
Ooookeeeee… Was hij ziek?
Hij had suiker.
Oookeee… Had hij last van zijn voeten?
Ja, hij had last van zijn voeten ja, door die suiker.
Hield hij van een borreltje?
Ja, hij hield wel van een borreltje ja.
Schaamt u zich ergens voor?
Nee, niet echt.
Oooookee
Had hij vroeger krullen?
Ja, had hij.
Hij laat weten dat hij het heel erg goed heeft.
Hm hm…
Van mij krijg je een rooie roos, dat zegt hij… En een gele bloem want daar hou je van.
Ja dat klopt.
Oookeee, heel veel succes.
Dankjewel, daag.
Glasshard bewijs
Een paar jaar geleden geloofde ik een tijdje dat aids is ontstaan door experimenten met een oraal poliovaccin in Belgisch Congo. Ik geloofde dat dankzij de documentaire The Origin of Aids.
De documentaire heeft het allemaal: beelden van verlaten, koloniale laboratoria, archiefmateriaal van hordes kinderen die -allemaal met hetzelfde spuitje- poliovaccin in hun mond krijgen gesproeid en interviews met bejaarde onderzoekers die zich niet meer kunnen herinneren hoe ze het vaccin precies maakten. Namelijk: op nieren van chimpansees.
Nu bij de Dirk: humor
Kijk uit voor het prijspijltje!
Hihi, die vis heeft honger.
Maak hier uw goedkope grap!
Tweede montuur gratis!
Snap je? WANT IJS IS KOUD!!1
Augurken werken verslavend, begin er niet aan!
Sausages are a girls best friend
Melig
...
...
...
Radiohoofd
Als ik de ‘likes’ op Facebook moet geloven, heeft Radiohead een nieuw album uit.
Ik ben niet kapot van Radiohead. Ik weet dat hij deugt (iedere keer dat hij uitademt, plant hij een boom), maar ik trek zanger Thom Yorke niet. Zijn stem is als een waarschuwingslampje in je dashboard: eerst trekt het je aandacht, vervolgens irriteert het je en hoop je dat het stopt. Het klinkt ook altijd alsof hij zijn beklag doet. Op de een of andere manier betrek ik dat dan op mezelf. Alsof ik er iets aan kan doen dat de wereld zuigt.
En dan nu de clip van de single ‘Lotus Flower’: als ik een man vol zelfhaat spastisch wil zien schokken, trek ik mezelf wel af voor de spiegel. Maar ja… mensen kijken blijkbaar liever naar Thom Yorke:
Weet je wanneer alles beter was? Vroeger.
Foto’s van die vage buurman
“Mensen maken aan de lopende band foto’s en filmpjes van bekende Nederlanders, die ze vervolgens op internet plaatsen. Het zou ons goed uitkomen als diezelfde mensen ons foto’s en filmpjes stuurden van die vage buurman die ’s morgens om elf uur eens zijn ogen uitwrijft en in zijn peperdure auto wegspuit, om laat in de avond terug te keren, terwijl duidelijk is dat hij helemaal niets uitvreet voor de kost. We zouden hier wel wat hulp van de Amsterdammers kunnen gebruiken.”
Wie zei dit in Het Parool van 17 februari? Was het A: John de Mol, over een nieuw reality-tv-format, of B: een gemakzuchtige rechercheur van de Amsterdamse politie? Het is natuurlijk B, maar het onderscheid tussen reality-tv en de werkelijkheid vervaagt in rap tempo. Overigens voel ik me persoonlijk aangesproken door de rechercheur: ik bén ik zo’n ‘vage buurman die ’s morgens om elf uur eens zijn ogen uitwrijft’, om vervolgens weg te sukkelen in mijn matglanzende middenklasser.
Het verhaal gaat verder:
“Telecombedrijven zouden zich de vraag kunnen stellen wie precies profiteert van de anonimiteit die een prepaid gsm biedt. De ouders die hun kind maar een beperkt beltegoed willen geven of mijn moeder die maar af en toe wil bellen, hebben er vast geen bezwaar tegen als hun identiteit wordt geregistreerd. Die boef wel.”
Aldus ‘een’ rechercheur. Want laat dat even duidelijk zijn: de politie heeft natuurlijk wél recht op anonimiteit. Die arme politie heeft het ook niet gemakkelijk: boeven dragen vaak handschoenen, ze trekken een bivakmuts over hun gezicht en nu bellen ze ook nog eens prepaid!
Het probleem is dit: opsporingsambtenaren zijn verslaafd aan de telefoontap. In 2009 tapte Justitie gemiddeld 2121 telefoontjes. Per dag. Dat staat los van de 1078 gesprekken die de AIVD in dat jaar afluisterde. En neem ze dat eens kwalijk: tappen is goedkoop, je zit droog, je kunt koffie drinken en als je wat mist, spoel je het bandje terug.
Cameratoezicht is ook comfortabel: op de snelweg levert iedere ongekeurde of te hard rijdende auto geld op. In de binnenstad lijken camera’s (in de Amsterdamse metro hangen er ruim 700) de sociale veiligheid te vergroten en mocht er iets buiten de camera gebeuren: 1 op de 9 meldingen bij de anonieme kliklijn resulteert in een aanhouding.
Volgens anonieme rechercheurs is dat niet genoeg: het zou hen ‘goed uitkomen’ als burgers elkaar in de gaten gaan houden. Vraag niet wat de diender voor jou kan doen, maar vraag wat jij voor de diender kunt doen.
Ik ben geen fan van burgerjournalistieke onthullingen van het kaliber ‘ook oom agent staat soms op knappen’, maar als we elkaar dan toch geen bespieden, laten we het dan meteen goed doen. Equiveillance dus: Big Brother is watching us, and we are watching him.
Hoofddoekjesporno
Toen ik bij de BBC-RSS de kop ‘Artist forced to remove head camera implant’ voorbij zag komen, moest ik denken aan mijn favoriete Canadese documentairemaker.
Toen u de vorige zin las, dacht u misschien: “Oeh, meneer de linkse kerkrat heeft een favoriete documentairemaker, uit Cana-ladie-da!”.
Begrijpelijk: documentaires bevatten in plaats van achtervolgingen en explosies vaak boodschappen over de samenleving, het milieu en andere linkse hobbies. Bah!
Scene uit een documentaire...
Het bericht ging over een kunstenaar die een camera uit zijn achterhoofd liet verwijderen vanwege infecties. Mijn documentairemaker is niet zo’n huilbaby. Hij verloor ooit een oog bij een schietincident en nu heeft hij een prothetische ‘oogcamera’. Kijk zelf maar even met je eigen ogen:
Rob ‘Eyeborg’ Spence heeft ook een filosofie. De overheid houdt ons in de gaten: met camera’s op de snelweg, in de stad of middels dataretentie. Surveillance dus. Dan zijn er nog burgers die elkaar fotograferen en filmen en die beelden online zetten. Dat heet sousveillance, een term die afkomstig is van de eveneens in Canada woonachtige prof. Steve Mann. Mann is de reus op wiens schouders Eyeborg staat.
Steve Mann: babe magnet since 1980
Surveillance en sousveillance leiden uiteindelijk tot equiveillance: een evenwicht waarbij iedereen, overheid en burger, elkaar in de gaten houdt. Zodat je altijd en overal van iedereen weet, waar hij of zij mee bezig is. Je kijkt elkaar in de ogen en de blik van verstandhouding wordt gestreamd op YouTube.
Dat vindt u natuurlijk helemaal niet erg. Want u denkt:
“Ik heb toch niks te verbergen!”
Maar stel, er komt een hoofddoekjesverbod. Wie hebben er dan iets te verbergen? De mensen met een hoofddoekje natuurlijk. Zij moeten het verbergen. Hoe? Door hun hoofddoekje te bedekken met een pruik. Want dat is hoe het hoort, in onze joods-christelijke traditie (en overigens ook in het moderne Turkije).
En zo wordt het hoofddoekje, ooit bedoeld om de haren te bedekken, bedekt met haren. Een taboe op een taboe.
Dankzij equiveillance zal het uiteindelijk toch nog mogelijk zijn om via obscure sites een glimp op te vangen van het verboden hoofddoekje. Ik kijk ernaar uit!
Etymologisch enigma
