Geert, DOE er wat aan!!!1
Deception
Als veel mensen iets leuk vinden, heb ik de automagische neiging om me daarvan af te keren. Zo heb ik bijvoorbeeld erg weinig op met de polonaise, filerijden en De Telegraaf. Nadeel van zo’n instelling is dat je pareltjes kunt missen als het Zwarte Vierkant van Malevitsj en boer Richard.
Qua film heb ik dan ook het nodige overgeslagen: Titanic (weet al hoe het afloopt), Lord of the Rings (hou niet van Harry Potter) en alles van Pixar (als het ook voor volwassenen is, waarom zijn die verhalen dan zo kinderachtig?).
Inception wilde ik ook negeren, maar op een gegeven moment was de drempel zo laag (“Klik op OK om deze film te bestellen”) dat ik wel moest kijken.
Het concept van ‘droomvredebreuk’ was me al bekend. Ik wil niet de cultnerd uithangen door te verwijzen naar Paprika, de Japanse tekenfilm die Christopher Nolan inspireerde voor Inception, maar ik doe het toch:
Inception is dus een soort remake van Paprika, gemaakt voor 200 miljoen dollar, waarbij nog eens 100 miljoen aan marketing nodig was om de aversie tegen massa’s en remakes van sceptische zeikerds weg te masseren.
Enfin… Ik ging er eens quasi-niet-oordelend voor zitten. Want uiteindelijk zijn het niet de special effects die een film maken, maar de acteurs.
Had ik trouwens al verteld dat ik het moeilijk vind om sommige acteurs los te zien van hun vorige rollen?
Zo duurde het tot Shutter Island voordat ik Leonardo DiCaprio kon accepteren als volwassen man zonder chromosomale afwijkingen.
Het duurt zeker nog een paar jaar voordat ik kan wennen aan het idee dat hij geen schizofrene patiënt is in een psychiatrische gevangenis in het midden van de vorige eeuw. En dan is hij nu ineens dromendief?
En wat doet Tommy uit 3rd Rock from the Sun in deze film?
Al met al had ik het na een half uurtje wel gezien. Lekker volwassen ben ik he?
