WORST EN BROODJE
Henk met de korte achternaam
Dr. Henk Bleker
Altijd weer interessant als door de wol geverfde machtspolitici doen alsof ze net ontdekken hoe de wereld werkt. Henk Bleker (CDA) kan het erg goed. De staatssecretaris van Landbouw en ponyfokker ‘schrikt’ van de ongezonde verhouding tussen de miljardenindustrie van de intensieve veehouderij en de antibioticadealers.
“Verdorie, kennelijk is er een groep mensen die van kwade wil is”. (NRC Handelsblad, 14 april)
In Nederland mogen dierenartsen de antibiotica die ze voorschrijven zelf verkopen. Bleker zegt geschrokken te zijn van de gevolgen van deze constructie. Een enigszins overtrokken reactie, want wat kun je verwachten van de dubbelfunctie arts-apotheker? Precies: dat je een belang hebt bij het voorschrijven van antibiotica.
Veehouders pompen jaarlijks zo’n 500 ton antibiotica in hun dieren. Niet omdat ze ziek zijn, maar omdat ze moeten groeien. Iedere calorie die kippen, koeien en varkens niet hoeven te spenderen aan hun afweersysteem, kunnen ze omzetten in vlees.
Bacterieën passen hun DNA aan op die tsunami van antibiotica. Ze worden resistent voor antibiotica die mensen vroeg of laat nodig hebben. Een positieve ontwikkeling, tenminste, als je redeneert vanuit het standpunt van de ééncelligen (hier nog een grap maken over de filosofie van de intensieve veehouderij)
Bleker wil het voorschrijven en verkopen van antibiotica ontkoppelen, maar alleen als veehouders er zelf niet in slagen om het antibioticagebruik dit jaar met 20 procent terug te dringen. Een beetje slap van iemand die al heeft erkend dat er mensen zijn ‘van kwade wil’. Terwijl het niet moeilijk hoeft te zijn: Zweden heeft al 25 jaar een verbod op antibiotica als groeibevorderaar.
Maar misschien moeten we dr. Henk Bleker nog wat tijd geven om een paar dingen op een rijtje te zetten. Want je kunt veel van hem zeggen; hij is niet iemand die te snel oordeelt:
Waar Bleker zei “Daar heb ik geen oordeel over”, bedoelde hij: “Hier is natuurlijk sprake van onaanvaardbare belangenverstrengeling, maar de schoorsteen moet roken en ik wil die paar boeren die nog CDA stemmen niet kwijtraken. Ik ben een joker STOP.”
Straf
Als iets maar vaak genoeg gebeurt, wordt het vanzelf typisch. Zo is het aanduiden van aanslagen of bloedbaden als ‘on-Nederlands’ inmiddels typisch Nederlands. Dronkemansmoed en grofgebekte betweterigheid gelden in het Angelsaksische taalgebied al eeuwen als typisch Nederlands. Ook typisch Nederlands: ons strafklimaat.
Veel hardwerkende Nederlanders hebben namelijk het idee dat er niet hard genoeg wordt gestraft (behalve als ze worden beboet voor 139 kilometer per uur waar je maar 130 mag).
Dat komt door de rechters.
Vaak lezen die het NRC en stemmen ze D66.
Zelden vermeldt een bordje bij hun voordeur de atletische prestaties van hun waakhond.
Nooit betrap je ze op www.telegraaf.nl met reacties als: “Geert, het domme volk komt er wel achter dat jij gelijk hebt!”
Voorstanders van harder straffen redeneren: opgeruimd staat netjes. Een gevangene is de maatschappij niet tot last. Hoe langer in de bak, hoe beter.
Maar beter voor wat? De gevangenis is namelijk een omgeving waar je veel kunt leren. Dat zie je goed in de film Un Prophète. Als je PVV stemt, kun je ‘m zien als feel good movie. De hoofdpersoon is namelijk een langgestrafte Noord-Afrikaan:
Niet om het hele verhaal te verklappen, maar de hoofdpersoon verlaat de gevangenis hooggeleerd.
Ja maar, zeggen voorstanders van harder straffen, er is ook nog zoiets als een afschrikeffect. Als mensen weten hoe zwaar iemand gestraft wordt, zullen ze wel twee keer nadenken voor ze het verkeerde pad kiezen.
Jezus van Nazareth: Hij verleende 140 uur dienst voor onze zonden... (bewerkte foto)
Zou het? Hoe zou de wereld eruit hebben gezien als de Romeinen Jezus niet aan het kruis hadden genageld, maar als hij was veroordeeld tot 140 uur schoffelen in het Hof van Getsemane? Wat had dat gedaan voor het imago van Jezus? Hoeveel volgelingen had hij dan gehad?
U hoeft geen antwoord te geven: dit was een retorische vraag. Als Jezus was ‘weggekomen’ met een taakstraf, was het hele christendom overgewaaid en hadden we nu gewoon gebeden tot Jupiter.
De moraal van dit verhaal? Geen idee. Maar Un Prophète is een goede film.
