Synchroniciteit
Vroeger vond ik mijn talent voor toeval zó sterk, dat ik een hogere macht vermoedde. Dan ging het gesprek bijvoorbeeld over meeuwen, en dan kwam er ineens een meeuw voorbijgevlogen. Ok, misschien niet het sterkste voorbeeld, maar omgekeerd werkt het ook. Op het vliegveld van Alicante zag ik ooit de zangeres Yazz. Ik moest meteen denken aan haar hit “The only way is up“. Een uur later zat ik in het vliegtuig en wat denk je? WE STEGEN OP!
Toen ik dit een keer vertelde aan mijn leraar economie -een man die het gebruik van het woord ‘kut’ niet schuwt- rolde hij zuchtend met zijn ogen. “Jij bedoelt synchroniciteit. Een kutconcept van Jung en een kutplaat van The Police.”
Enigszins teleur- en gerustgesteld accepteerde ik dat er geen hogere macht bestaat. Tegenwoordig zie ik het zo: als je veel aandacht hebt voor details -en je onthoudt die details- ga je vanzelf verbanden leggen.
Zo fietste ik gisteren door de Plantage Middenlaan. Daar zag ik iemand en ik dacht: verrek, dat lijkt wel Redmond O’Hanlon. Toen ik beter keek, zag ik dat het gewoon een ietwat slonzige man was.
Even verderop, om precies te zijn bij de Artis Bibliotheek zag ik daar -ik ben niet zo sterk in spanningsbogen- REDMOND O’HANLON!
Nu hoor ik jullie denken: wie ís Redmond O’Hanlon? Tja, dat doet er niet toe, maar als ik hem zie denk ik altijd: verrek, ik moet me scheren.
Comments
One Response to “Synchroniciteit”
Leave a Reply
Je weet toch wel hoe het werkt? Van toeval is geen sprake. De energie van diegene zweeft al door de lucht, die pik jij op, daarom denk je aan hem of haar en daarna ontmoet je hem of haar pas echt. Jaha….echt!