Een dun laagje Chrome
Ik wil niet klinken als iemand die vanuit de meest onmogelijke hoeken pandapunten scoort, maar mijn browsergebruik komt het dichtst in de buurt bij een duurzaam monogame relatie. Je ziet elkaar dagelijks, je pakt es een filmpje, je plant reizen en ze kent je door en door. Dumpen doe je niet zomaar.
Mijn eerste keer was met Netscape Navigator. Je moest goed uitkijken wat je aanklikte: het downloaden van een megabyte duurde tweeënhalve minuut. O, Netscape… De diskettes die ik met je volblafte… Ik kan me niet alles meer herinneren, maar ik zal je nooit vergeten.
Mijn tweede browser was Internet Explorer. Microsoft was de Apple van de jaren ’90: een machtige pooier. Browsen met IE was meespelen in een duister spelletje. Je wist niet of je gebruikte, of gebruikt werd. In ieder geval; het voelde verkeerd.
Ben geoptimaliseerd voor Opera
IE ruilde ik snel in voor Opera, een Noorse browser met tabs. Je kon er plaatjes van Ben Cramer mee bekijken en dan zingen ‘Het spoooookt hier in de Opera’. Het was een tijd waarin ik verder weinig meemaakte.
Niet lang na Opera stelde een vriend me voor aan Phoenix. Hij noemde haar ‘lean and mean’ en dat was niet gelogen. Tenminste, in de wittebroodsweken. Ze liet haar naam veranderen in Firefox. Ik haalde allerlei accessoires voor haar; ik dacht dat we voor elkaar gemaakt waren. Maar hoe gaat het in een relatie? Je raakt vertrouwd met elkaar, je gaat je comfortabel voelen en voor je het weet, wordt ze log en vadsig. Na zeven jaar begon het te kriebelen. Ik was intussen Mac-Farizeeër geworden en ik stapte over naar Safari.
We zouden nog lang en gelukkig leven, ware het niet dat ik ondertussen bevriend was geraakt met een Ruby-programmeur die nogal goed is in logica. Als je voor de twaalfde keer op een dag koffie gaat halen en vraagt ‘Jij hoeft niks meer zeker?’, zegt hij ‘ja’. Terwijl hij dus niets meer hoeft. Het zal vast wel kloppen wat hij zegt, maar ik krijg last van afhangende mondhoeken en bloedende oren.
Hij heeft ook een soort stelligheid die ik als aartstwijfelaar benijdt. Hij kan dingen zeggen als “Brood? Dat eet ik niet meer. Ik ben geen fokking EEND.” Dit is niet direct het beste voorbeeld, want hij eet brood. Misschien is het ook wél een goed voorbeeld, want hij blijkt dus helemaal niet zo stellig als ik dacht.
Zo vertelde hij nog geen jaar geleden dat hij Safari gebruikte en alle andere browsers VERACHTTE. Door een gebrek aan een eigen mening en een zeker volgzaamheid ten opzichte van experts beloofde ik trouw aan Safari. Totdat ik me vorige week tegen die vriend beklaagde over de prestaties van Safari.
- Gebruik dan ook Chrome, jonge!
- Ik dacht dat jij altijd Safari gebruikte?
- Safari SUCKS!
Ik trok de conclusie: mijn relatie met Safari was een illusie.
Comments
3 Responses to “Een dun laagje Chrome”
Leave a Reply
Heb je niet zoveel pandapunten omdat je te lang over browsers praat?
Mooi ook hoe het oor van Ben Cramer aansluit bij de typografie van het woord “Cramer”. Daar moet een urenlange fotoshoot aan vooraf zijn gegaan, ook de belichting is uitmuntend.
Lolzors