Sandwich met yoghurtdrankje
”Mijn ouders hebben meer seks met elkaar, dan ik met mijn vriend heb. Ja, mijn vriendje is wat groter geschapen dan die jongens daarvoor.”
Welkom bij Dit Is Mijn Lijf, de Nederlandse versie van Embarrasing Bodies. Om de rusteloos zappende kijker vast te houden, hanteert het tv-programma de sandwichformule. De boodschap wordt afgeleverd in een raamvertelling: “Zometeen onderzoekt dokter Felix de ingescheurde vagina van Guusje.”
Maar wat is de boodschap?
Dit Is Mijn Lijf wordt ‘mede mogelijk gemaakt’ door Darmgezondheid.nl. Darmgezondheid.nl wordt ‘mede mogelijk gemaakt’ door Yakult en Danone. Beide multinationals produceren drankjes met bacteriën die goed zijn voor ons immuunsysteem, beweren Yakult en Danone. Dat is een overdreven omkering van hetgeen dat wetenschappelijk is bewezen: dergelijke drankjes zijn niet slecht voor je gezondheid, hooguit voor je portemonnee.
Om de kijker aan de bacteriedrankjes te helpen, gaat dokter Jeanine de straat op met prof. dr. Eric Claassen. Het griepseizoen staat immers weer voor de deur en de professor is net als de dokter heel erg benieuwd wat de mensen op straat weten over bacteriën en het immuunsysteem.
Terwijl promotiemeisjes op de achtergrond flesjes Yakult uitdelen, legt Claassen zorgvuldig formulerend uit dat het voor gestreste mensen die niet altijd even goed eten ‘handig kan zijn om een gespecialiseerd product te gebruiken’. Geheel toevallig komt Claassen een hippe jongen tegen. Quasi-nonchalant vertelt hij wat de professor wil horen: hij drinkt na het ontbijt altijd ‘een probiotica’. Je vraagt je af of Claassen tijdens zijn onderzoek ook zoveel geluk heeft met het toeval.
Kijkers met een olifantengeheugen kennen Claassen misschien nog van een aflevering van Pauw & Witteman in 2008. Daar moest hij uitleggen waarom er 24 patiënten waren overleden tijdens een probiotica-experiment in het UMC: toeval.
Wat je als Dit Is Mijn Lijf-kijker zelf moet googelen, is het feit dat Darmgezondheid.nl is opgericht door prof. dr. Eric Claassen. De Yakult-professor adviseert Yakult.
En de arme Guusje? Tegen het einde van het programma duwt dokter Felix zijn koude eendenbek tussen haar benen. Ondertussen wordt prof. dr. Eric Claassen warmgehouden door Yakult en Danone. Inderdaad: een sandwich-formule.
Lenmeister leest: Congo, een Geschiedenis
Het heeft lang geduurd voordat ik iets kon schrijven over “Congo, een geschiedenis” van David van Reybrouck. Ik wilde het eerst lezen (582 pagina’s netto, met verantwoording van de bronnen, de bibliografie en het notenapparaat: 680) en ik wilde er ook nog iets meer over uitkramen dan ‘wow…’
Inmiddels steken er zoveel veren in Van Reybroucks reet, dat gevreesd moet worden voor een ruptuur. Terecht: Congo is -ondanks de fouten- een magistraal boek.
De kortst mogelijke recensie luidt: “Van Reybrouck beschrijft de geschiedenis van Congo alsof je er zelf bij bent.”
Dat werpt wellicht de vraag op wat Congo ons kan schelen. Hebben we niet genoeg aan onze eigen problemen? De files? Onze pensioenen? De politieke elite versus de hardwerkende burger? En wat heeft Congo ons ooit gegeven?
Om met die laatste vraag te beginnen: Congo ‘gaf’ rubber voor onze banden, palmolie voor zeep en coltan voor mobiele telefoons. De yellow cake die gebruikt werd voor de productie van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki? Afkomstig uit Congo. Overigens werden niet alle grondstoffen met een glimlach ingepakt.
Blijft over de vraag of Congo ons iets kan schelen. Waarschijnlijk niet. George Foreman vocht er tegen Muhammed Ali, het bloedigste conflict sinds 1945 vond er plaats en dan hebben we de belangrijkste mediamomentjes wel gehad. Waarom dan toch dit boek lezen? Omdat het magistraal is!
Toon Hermans, Seth!
Ja-maar®
“Ja, maar….”, kent u die uitdrukking? Die kans is groot als u een manager hebt, een manager bent, of managers managet. “Ja, maar” staat zo’n beetje voor alles wat fout is in dit land: “Waar we assertief lijken, geven we ongemerkt toe. Waar we kritisch klinken, handelen we opportunistisch. En waar we coöperatief willen zijn, blijken we te zeuren. Ondanks onze “goede bedoelingen” is het effect van ons gedrag vaak weerstand, irritatie en afkeer.”
‘Ja-Maar®’, ‘Nee-Want®’ en ‘Ja-En®’ zijn vooral geregistreerde merken, bedoeld voor het ‘Organiseren en houden van presentaties voor promotionele en publicitaire doeleinden’. Door de mensen van www.ja-maar.nl.
Waar hoop is…
Het is geen geheim, maar ook niet iets waar hij reclame voor maakt: Obama rookt. Een opsteker voor de verketterde roker: Obama rookt ook! Voor zure ex-rokers en rabiate anti’s is het een kans om zich beter te voelen dan de Verlosser. Hoe dan ook: het is voor iedereen een verbeeldingskrachttraining. Want een rokende Obama is ons natuurlijk bespaard gebleven tijdens de campagne. Hoe ziet dat eruit?
Glipt hij even naar buiten om stoer een peuk te pletten tussen duim, wijs- en middelvinger, met ringvinger en pink losgekruld? Of houdt hij de sigaret tussen gestrekte vingers, een beetje als een wijf? Google weet het wel. Maar willen wij het wel weten?
Te laat.
Hier hebben we er al eentje. Photoshop of niet, zo zou het eruit kunnen zien. Obama lijkt… hoe moet je dat zeggen… hij ziet eruit als een bad ass. De sigaret hangt als bijzaak in de mondhoek. Hij heeft nog ruimte over voor een wise crack.
Tegelijkertijd heeft het ook iets onbetrouwbaars. Het is net alsof de twee beste hypotheekverkopers -sub prime natuurlijk- even stoom afblazen. Obama heeft net iets beter gepresteerd in het vierde kwartaal en knoopt zijn jasje dicht voor de volgende klant. Hij maakt een grapje over goedgelovige sukkels.
De volgende foto is korrelig, de gloed en glans zijn eraf gemat en dat doet iets met Obama’s belofte van hoop en verandering. Die is er namelijk niet meer. “Wat maakt het allemaal nog uit? Ik zal kijken of ik er iets aan kan doen, maar reken niet op mij. Sorry.” Hij lijkt hier een beetje op OJ Simpson, die het ook niets meer kan schelen dat hij de bak indraait. Maar die halfstok hangende peuk maakt het dodelijk. De fut is eruit, Obama heeft er de kracht niet meer voor.
Het is natuurlijk gephotoshopt. Nee, dan de originele foto. Een baken van begrip en empathie is het nu. Deze man luistert, vat samen en komt met een oplossing. Photoshop is een makkelijk wapen om een karaktermoord te plegen, maar vlak de sigaret niet uit. Quit Obama, you can!
Open brief aan dhr. Dorenbosch
Geachte heer Dorenbosch,
Hierbij retourneer ik de tien weken oude foetus die ik van uw organisatie Schreeuw Om Aandacht Leven heb mogen ontvangen. Ik beschouw deze vrucht als ongewenst en ik weet als geen ander waar dat toe kan leiden. Op 1 april 1988 kreeg ik namelijk een soortgelijke pop, terwijl daar op dat moment geen plaats voor was in mijn leven.
Uiteraard heb ik mijn best gedaan om zo goed mogelijk voor Kimberley te zorgen. Ik kan niet zeggen dat ze in materiële zin iets tekort is gekomen, maar ik vermoed dat ze al vroeg voelde dat ze niet echt gewenst was. Een vrolijke baby is ze in ieder geval nooit geweest.
Toen Kimberley een jaar of zeven was, heb ik haar verteld dat papa eigenlijk liever geen popje had gekregen. Ik heb me natuurlijk wel iets subtieler uitgedrukt, maar het effect was er niet minder om. In haar puberteit begon Kimberly zich te ontpoppen: ze spijbelde, luisterde naar popmuziek en experimenteerde met drugs.
Tegenwoordig hangt ze de hele dag op de bank en ‘s avonds gaat ze met andere poppen aan het dansen. Voor de rest hangt ze apathisch voor de televisie met foute vrienden die maar wat graag misbruik maken van haar gezelschap.
Wat ik maar wil zeggen, meneer Dorenbosch, is dat ik uw pop eenzelfde toekomst wil besparen. Het is misschien wat cru, maar ze is nog maar tien weken oud. De wereld zit niet te wachten op een nieuwe Kimberley, en vice versa…
Met vriendelijke groet,
Hugo
