Can’t touch this
Related news: Hammer’s last words: “Stop! World hunger!”
This website is powered by the King of Ruby & Spacebabies. Spacebabies: retry or ignore, but don’t abort.
Duplo-fundering ontdekt in Legoland
Bij een verbouwing in de Deense enclave Legoland zijn de restanten van een prehistorisch dorp gevonden. Archlegologen vonden bij het Ridderkasteel een fundering van Duplo. Op de stenen zijn afbeeldingen aangetroffen van de inmiddels uitgestorven Legovogel, de enige vogel die zowel vooruit als achteruit kon vliegen.
Het bestuur van Legoland heeft de vindplaats voorgedragen voor een plaats op de Werelderfgoedlijst. Unesco heeft het Duplodorp op de ‘voorlopige lijst’ geplaatst. Voor definitieve erkenning gelden strenge eisen. Zo moet al het technisch Lego in de omgeving opgeruimd worden. Burgemeester Ole Kebæs van Legoland voelt daar niets voor: “Geen nop op mijn hoofd die daaraan denkt.”
Homeless trainer
Keuze maken
Lenmeister loert: Nurse Jackie
Na Six Feet Under dacht ik: nu kan ik sterven. Toen werd ik gegrepen door The Sopranos. Daarna raakte ik verwikkeld in The Wire. En toen dacht ik dat we wel boven waren, op de overtreffende trap van het ‘kwaliteitsdrama’. Ja ja, Mad Men is óók een kwaliteitsserie, maar de jaren zestig hebben een telex verstuurd: ze willen hun sigaretten, verteltempo en virulent seksisme terug. Hebben de jaren nul van de 21e eeuw niets beters te bieden?
Ja, maar het klinkt suf: Nurse Jackie. Van een vertaling wordt het niet beter: ‘Zuster Jackie’. Het is ook nog eens een serie met veel vrouwen -en homo’s. Niet met zeikwijven die wentelen in zelfmedelijden en melken over relaties (tenminste, ik neem aan dat Sex and the City daarover ging?) maar met een protagoniste die werk doet dat ertoe doet en die keuzes maakt -of juist niet.
In een aflevering van dertig minuten zit meer humor, pijn en plot dan in één seizoen Six Feet Under. Je hoeft er ook niet ‘even in te komen’; de schrijvers trekken je meteen het verhaal in.
Ik had natuurlijk alle gebeurtenissen in de pilot kunnen weggeven, maar dat is al uitstekend gedaan door NRC’s Hans Beerekamp. Klik dus niet hier als je nog enigszins verrast wil worden.
Samenvatting: het is alsof House en Dexter een trio hebben gehad met een engel en dat de daaruit voortgekomen dochter nu een eigen serie heeft.
Klik hier voor trailerij en dergelijke.
Naschrift: enige stoorzender is de Bassie & Adriaan-muziek die de komische momenten moet aangeven (tuba bij boze hoofdzuster, vioolgepluk bij wegsluipen)
Klok & Klepel FTW!
Dit is niet het eind…
… ook niet het begin. Kruimels op de vloer, stof in de wihind…
Kutzooi
De formatie “Kutzooi” bestaat uit Fresku, Teemong en Shock-N-Surprise. Ze werken hard aan hun debuutalbum dat volgens Fresku “bergen gaat verzetten”, volgens Teemong “bergen gaat verzetten” en volgens Shock-N-Surprise “bergen gaat verzetten”. (State Magazine)
Ik kan me natuurlijk vergissen, maar ik denk dat dit album bergen gaat verzetten.
Vrijheid van Meningsuiting
Lenmeister leest: Imperial Bedrooms
Slechts één boek werd ooit voor mij verborgen. Toen ik het vond en las, begreep ik ook wel waarom. Het was niet zozeer omdat de hoofdpersoon vrij obsessief bezig was met uiterlijk vertoon -al kan het vast geen kwaad om de jeugd te behoeden voor ijdelheid- maar het ging om iets anders.
Allerlei vraagstukken waar je niet zo snel aan denkt -wat voor geluid maakt een schedel als je hem doorklieft met een bijl? Hoe krijg je ratten zover dat ze zich een weg door een vagina knagen?*- werden uitvoerig beschreven in American Psycho. Dat maakt indruk in je vormende jaren – ik was vijftien.
Gelukkig voor mijn moeder heb ik me niet ontpopt tot sociopatische seriemoordenaar (al is mijn leven nog niet voorbij) maar de naam van de auteur bleef bij: Bret Easton Ellis. Zijn laatste roman “Imperial Bedrooms” is de opvolger van zijn debuut “Less Than Zero”. Als je dat -zoals ik- nog moet lezen, is dat geen probleem: Imperial Bedrooms staat op zichzelf als een huis. Een spookhuis.


