Happy ends
3
Komt een vrouw bij de dokter…
…zegt die vrouw: “Ik heb een knobbeltje in mijn borst.” Zegt die dokter: “Mevrouw, ik heb slecht nieuws: u heeft borstkanker.” Zegt die vrouw: “Gelukkig heb ik een lieve, begripvolle man die me nooit in de steek zal laten.”
2
Voor wie deze brief vindt: ik ben al een hele tijd in de war. Ik weet niet wat ik met mezelf aan moet en ik ben bang dat ik iemand iets zal aandoen. Daarom heb ik besloten mijzelf van het leven te beroven.
Vaarwel,
Volkert
1
“Voor het zich uitgeven voor Koning der Joden veroordelen wij dhr. Van Nazareth tot 240 uur dienstverlening.”
Goede voornemens
Relativiteit onder de douche
Ja ja, hij hangt scheef (en de witbalans klopt ook niet)
Een mengkraan maakt een warme douche van twee uitersten: koud en heet water.
Leg de rug van je hand tegen het hete gedeelte van de kraan. Op bovenstaande foto is dat de linkse kant. De temperatuur is bij een moderne, geïsoleerde kraan behoorlijk warm maar niet te heet. Pas als je de rest van je arm tegen het koude gedeelte leg, voelt het heet. Zo heet dat het pijn doet.
Hoe heet dit effect? Ik heb gegoogeld op ‘gevoelstemperatuur’, maar ik kom steeds uit bij foto’s van Marjon de Hond.
Help de platenindustrie de winter door!
Fred Teeven, staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, maakt zich hard voor het downloadverbod. Bij de formulering ‘maakt zich hard voor’, moet ik altijd denken aan fluffers en die zijn er ook: Teeven steunt op de Nederlandse Vereniging van Producenten en Importeurs van beeld- en geluidsdragers (NVPI), een organisatie die al tien jaar lang de huilbaby uithangt over misgelopen inkomsten.
In decennia van gratis downloaden heb ik nooit berouw gehad. Ooit probeerde iemand me een schuldgevoel aan te praten: “In Silicon Valley loopt een programmeur met lood in zijn schoenen naar huis om zijn gezin te vertellen dat papa wéér geen eten heeft meegebracht, omdat een jongen in Nederland niet wilde betalen voor Photoshop.” Die grap ging niet over de arme programmeur, maar over marketeers en de mensen van sales en juridische zaken.
Barry Hay, hier nog zonder montuur van Eyewish Groeneveld...
Tien jaar geleden voerde de platenindustrie campagne tegen het illegaal kopiëren van cd’s. Guus Meeuwis en Barry Hay lieten zich in een dramatisch spotje letterlijk de mond snoeren. De boodschap: kopiëren maakt artiesten als Guus en Barry monddood. Natuurlijk heb ik tientallen cd’s gekopiëerd, in de hoop dat het zou werken, maar helaas…
Tegenwoordig brand je alleen nog cd’s voor je oma of andere mensen die nog een cd-speler hebben. Binnen twee klikken zet je de hele discografie van The Golden Earring gratis op je telefoon. Jammer voor Barry, die nu reclame maakt voor een opticiën om zijn huizen te betalen.
De techniek om gratis te downloaden schrijdt voort. Van downloadsites naar Napster naar Bittorrent en straks, als Fred Teeven van de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie het downloaden illegaal heeft gemaakt, zullen downloaders nog verder onderduiken.
Ondertussen betrap ik mezelf steeds vaker op het betalen voor muziek. De afweging ‘wel of niet betalen’, maak ik op basis van twijfelachtige, socialistische overwegingen. Als ik denk dat de artiest het geld goed kan gebruiken, koop ik de muziek. Als ik vermoed dat het geld tegen de plinten klotst, download ik gratis. Hypocriet natuurlijk, want Jay-Z moet ook ergens het geld vandaan halen om met zijn Gulfstream 450 naar de videoshoot te vliegen en een Maybach te slopen.
Terwijl de muziek – en filmindustrie miljoenen spendeerde aan juristen om hun pijn uit te schreeuwen, werkte Steve Jobs aan een makkelijke en -relatief- eerlijke en goedkope manier muziek en software te kopen.
Wie het laatst lacht, is helaas dood.
Sandwich met yoghurtdrankje
”Mijn ouders hebben meer seks met elkaar, dan ik met mijn vriend heb. Ja, mijn vriendje is wat groter geschapen dan die jongens daarvoor.”
Welkom bij Dit Is Mijn Lijf, de Nederlandse versie van Embarrasing Bodies. Om de rusteloos zappende kijker vast te houden, hanteert het tv-programma de sandwichformule. De boodschap wordt afgeleverd in een raamvertelling: “Zometeen onderzoekt dokter Felix de ingescheurde vagina van Guusje.”
Maar wat is de boodschap?
Dit Is Mijn Lijf wordt ‘mede mogelijk gemaakt’ door Darmgezondheid.nl. Darmgezondheid.nl wordt ‘mede mogelijk gemaakt’ door Yakult en Danone. Beide multinationals produceren drankjes met bacteriën die goed zijn voor ons immuunsysteem, beweren Yakult en Danone. Dat is een overdreven omkering van hetgeen dat wetenschappelijk is bewezen: dergelijke drankjes zijn niet slecht voor je gezondheid, hooguit voor je portemonnee.
Om de kijker aan de bacteriedrankjes te helpen, gaat dokter Jeanine de straat op met prof. dr. Eric Claassen. Het griepseizoen staat immers weer voor de deur en de professor is net als de dokter heel erg benieuwd wat de mensen op straat weten over bacteriën en het immuunsysteem.
Terwijl promotiemeisjes op de achtergrond flesjes Yakult uitdelen, legt Claassen zorgvuldig formulerend uit dat het voor gestreste mensen die niet altijd even goed eten ‘handig kan zijn om een gespecialiseerd product te gebruiken’. Geheel toevallig komt Claassen een hippe jongen tegen. Quasi-nonchalant vertelt hij wat de professor wil horen: hij drinkt na het ontbijt altijd ‘een probiotica’. Je vraagt je af of Claassen tijdens zijn onderzoek ook zoveel geluk heeft met het toeval.
Kijkers met een olifantengeheugen kennen Claassen misschien nog van een aflevering van Pauw & Witteman in 2008. Daar moest hij uitleggen waarom er 24 patiënten waren overleden tijdens een probiotica-experiment in het UMC: toeval.
Wat je als Dit Is Mijn Lijf-kijker zelf moet googelen, is het feit dat Darmgezondheid.nl is opgericht door prof. dr. Eric Claassen. De Yakult-professor adviseert Yakult.
En de arme Guusje? Tegen het einde van het programma duwt dokter Felix zijn koude eendenbek tussen haar benen. Ondertussen wordt prof. dr. Eric Claassen warmgehouden door Yakult en Danone. Inderdaad: een sandwich-formule.
Marketing, de waarheid
Zwarte Pieten
Zwarte Piet 2.0
Hoe voelt racisme? Ik heb geen idee. Bedrijven doen geen moeite om blanke, heteroseksuele, atheïsten aan te nemen en als ik een pleister plak, heeft die de kleur van mijn huid. Dus wie ben ik om te zeggen dat Zwarte Piet racistisch is?
De Zwarte Piet uit mijn twintigste-eeuwse jeugd was een onderdanige neger die zijn baas niet helemaal serieus nam: “Ja Sinterklaasje, nee Sinterklaasje.” Ik ben er natuurlijk niet bijgeweest, maar ik kan me voorstellen dat het er ook zo aan toeging op de plantage.
Mensen die Zwarte Piet verdedigen, hebben het altijd over traditie. Traditie; bekend van het kattenmeppen en de vrouwenbesnijdenis. Het klopt natuurlijk wel: het is een tijdlang traditie geweest dat blanken de baas konden spelen over negers. Toegeven dat Zwarte Piet racistisch is, is toegeven dat de geschiedenis niet zo fraai was. Voor je het weet staat er op iedere straathoek een slavernijmonument.
Ik ben voor Sinterklaas. Het leert kinderen al vrij jong dat zelfs je eigen ouders je jarenlang kunnen voorliegen. Een belangrijke levensles. Maar Zwarte Piet? Het is 2011. Verzin iets beters. Een robot ofzo.
Beste Kamer van Koophandel,
Occupy de Dominicaanse Republiek
Door omstandigheden liep ik vandaag op het tentenkamp van Occupy Amsterdam. Net toen ik me begon af te vragen hoe de geur van derdehands dekzeil en verschaald bier iets kunnen doen aan uitbuiting en hebzucht, hoorde ik twee mannen met elkaar praten. Brabanders.
Ik raakte in gesprek met één van hen. Tonny, een tachtigjarige Eindhovenaar. Hij werkte vroeger bij Philips. Het leek me een mooi moment om te vertellen over een jeugdherinnering aan de jaren tachtig: een Philips-medewerker met tientallen dienstjaren was na zijn ontslag van het hoofdkantoor in Eindhoven gesprongen.
Die tijd had Tonny niet meer meegemaakt, maar de dreiging van ontslag hing ook vroeger als een donkere wolk boven de werkvloer. Als zestienjarige verdiende hij één gulden per dag bij Philips, die hij thuis aan zijn moeder afdroeg. “Op een dag vroegen ze ons om een vrijwillige bijdrage voor de sportvereniging: PSV. Ik zei tegen m’n baas: ‘Ik ken dè nie maken tegenover ons moeder, want dan zwaait er wa.” De baas zei dat zijn naam bovenaan zou komen op de ontslaglijst, als hij niks zou bijdragen.
Een pensioen had Tonny niet opgebouwd. Na Philips had hij voornamelijk zwart gewerkt. Nu moet hij rondkomen van zijn AOW, maar dat is geen probleem, want hij slijt zijn dagen zoveel mogelijk op de Dominicaanse Republiek. “Als ge daar ziek bent, kredde van d’n dokter een pilske! Hier moette zogenaamd ‘n griepprik halen, maar ik hoef die rommel nie in m’n lijf. En d’n dokter verdient ‘r goed aan hoor! Die krijgt twintig euro per spuit.”
Nee, dan de Dominicaanse Republiek. “Een pilske kost daar 15 cent. En met die lui kende allemaal mooi stappen he. Want die jonge wijven zijn zo mooi. Of ge nou wilt of nie, ge moet erop he. Ze zijn zo geil he! Die moeders daar zeggen: pak die Hollander nou, da’s een miljonair.”
Wat je niet moet doen, waarschuwt Tonny, is je Dominicaanse vrouw naar Nederland halen. “Dan zien ze wat ze hier allemaal nog meer kunnen krijgen. Ik heb m’n vrouw wel een keer hiernaartoe gehaald. Ik ben al tachtig dus voor mij maakt ‘t nie meer uit. Als dat wijfje hier zegt: bye bye… Geen probleem. Dan vat ik het vliegtuig en ga ik terug. Daar staan ze in de rij. Daar verdienen ze honderd euro in de maand. As gij daar komt met 600, 700 euro, dan bende gij miljonair.”
“Dat wijf dat ik heb, haar hele familie zorgt voor mij. Ben ik ziek? Er is altijd iemand bij me, van de familie. Want denk eraan: ik mag niet dood. Als zij naar het ziekenhuis moeten en zij kunnen het niet betalen, komen ze naar mij. En als er niet goed gezorgd wordt voor mij? Dan stompen ze mijn wijf in elkaar hoor, jazeker.”
Een man van eind vijftig met lange beige regenjas en hoed heeft een stuk van de lofzang opgevangen. “Wat, heb jij een vrouwtje op de Dominicaanse Republiek?” Hij klinkt als Youp van ‘t Hek die een enthousiaste kakker imiteert. “Ik ook!” Voor ik wegloop, kijk ik naar zijn nagels. Rouwranden.
Ducktales
Door omstandigheden stond ik vanavond oog in oog met Bob van der Houven. Ik kende hem ook niet, maar toen hij vertelde dat hij presenteerde op Radio 4, ging ik hem met andere oren beluisteren.
Hij vertelde dat hij ook nog andere stemklussen deed. Zoals -en buiten een paar verstokte wikipedifielen weet niemand dit: de serie Ducktales.
Mijn aandacht was getrokken, want begin jaren negentig boekte ik bescheiden successen op feesten en partijen met mijn Ducktales-imitatie (Kwik/Kwek/Kwak: “Oom Dagobert, wat doet u met Oma Baktaart?”, gevolgd door wellustig gegrom van Dagobert Duck)
Bob liet me raden wie hij ‘deed’. Na Donald (kwam voor in slechts vier afleveringen), Oom Dagobert (Sacco van der Made), Turbo (Rudi Falkenhagen, Bob: “Wijlen Rudi Falkenhagen”) en Guus Geluk (Diederik Gelderman) wilde ik het opgeven. Bob gaf me een hint: “Het was een vrij belangrijke rol.” “Kwik”, zei ik, eigenlijk vooral om van het geraad af te zijn. Bob knikte. Hij knikte niet alleen, hij dééd ‘m godverdomme! Hij deed Kwik, zoals hij ook Kwek en Kwak had gedaan. Ik deed mijn ogen dicht. Het klopte.
Ik kan nu sterven*
