Endorsen
Waar mensen van vlees en bloed me mijden als een syfilitische matroos, wordt er op social media aan me getrokken als… als… Verdomme, ik heb mijn metaforische hand overspeeld met die matroos! Maar geloof me; er wordt getrokken.
Facebook, op wier walls muurbloempjes opbloeien tot socialites, kan ik intussen goed negeren. Het dwangmatige delen, het neurotische gebedel om toegang tot mijn tijdlijn… Het is als getik van een raamprostituee die haar beste jaren heeft gehad.
De laatste tijd ontvang ik via LinkedIn ‘endorsements’ van allerlei mensen die mij vaardigheden toedichten. Zoveel endorsements ontving ik, dat ik begon te vermoeden dat het uitdelen ervan makkelijker is dan… dan… Nou ja, ik dacht: goh, waarschijnlijk is het best makkelijk.
Waar je vroeger even moest zitten om de onhebbelijkheden van oud-collega’s om te smeden tot een aanbeveling, is het ‘endorsen’ van je contacten nu een kruising tussen Memory en Wie Is Het?
Sorry Tonie, je bent een publiek persoon.
Endorsen is dom klikken; je houdt genoeg hersencapaciteit over om na te denken. Waarom kijk hij zo arrogant? Heeft zij ooit iets vervelends gezegd? Kan deze persoon nog ooit iets voor mij betekenen? Mag ik deze persoon eigenlijk wel?
Van twintig endorsements waren er maar twee gespeend van emotie en opportunisme, namelijk “Does Diederik Meijer know about virtualization?” (Ja, maar wat weet ík ervan? Ik heb alleen de eerste Matrix gezien) en “Does Ton van Haperen know about teaching?” (Ja. Weet ik nog hoe ik de collectieve-uitgavenquote moet berekenen? Nee.)
Ondertussen spam ik de link naar dit stukje op Facebook, als een treurige exhibitionist die zijn beige regenjas optrekt om jullie aan het lachen te maken. Weet je wat? Als jullie ‘Lenmeister Lezen’ als skill opgeven op LinkedIn, endorse ik jullie. Alllemaal!
All the same
Facebook is een beetje als de titelsong van Cheers, de serie over de gelijknamige kroeg: Where everybody knows your name, and they’re always glad you came. You wanna be where you can see, our troubles are all the same.
Het verschil met Cheers zit ‘m erin dat Facebook niet is gericht op troubles, maar op likes: nieuwe schoenen, vakanties en feestjes. Je Facebook-”vrienden” (Facebook-vrienden ‘liken’ je verhuizing, echte vrienden komen helpen) lijken precies te weten wat je leuk vindt. Jij bepaalt zelf wie je vrienden zijn, dus dat is logisch, toch?
Stel, je bent een meisje dat graag naar singersongwriters luistert. Je gaat binnenkort op reis naar Vietnam en je hebt een zwak voor je ex. Waarschijnlijk krijg je relatief veel updates met YouTube-filmpjes van Jack Johnson, verhalen van mensen die op wereldreis zijn en foto’s van je ex waarop hij laat zien hoe goed hij zich vermaakt zonder jou.
Wie een beetje actief is op Facebook heeft al snel meer dan 200 “vrienden”. Die genereren (te) veel updates en daarom presenteert Facebook je een selectie. Dat gebeurt op basis van EdgeRank. ‘Ze’ weten wie je zoekt, welke foto’s je bekijkt, waar je klikt op ‘like’ en waar je reageert. Op basis van die informatie geeft Facebook je vrienden een score. Op deze site kun je een bookmarklet downloaden waarmee je Facebook Friend Rankings* kunt zien: Basically, you will find a list which is mostly who Facebook thinks you are Facebook stalking.
Confronterend: ik stalk Rob van Gelderen. PS: Als je denkt dat je op 1 staat, ik denk ook aan jou!
Hoe EdgeRank precies werkt, is het geheim van Facebook, maar het maakt gebruik van steekwoorden. Zo krijg ik als -dit woord komt als een haarbal uit mijn strot- “kattenmens” vaak updates over feline huisgenoten te zien op Facebook. En niet alleen omdat ik dit soort kattenfilmpjes ‘like’.
Gisteren nam ik de proef op de som en vroeg een “bevriende” collega -die ik verder nooit zie op mijn overzichtspagina- om een update te plaatsen. Ze bleek allergisch en kon niks positiefs verzinnen, dus ik dicteerde een tekst. Hij verscheen inderdaad op mijn overzichtspagina: “Ik zit er over te denken om een kat te nemen… Is een Noorse boskat snel zindelijk?”
EdgeRank, maar ook algoritmes van Google, leiden tot een verkokering van je wereldbeeld. Die blikvernauwing wordt goed beschreven in het boek The Filter Bubble. Dat boek (ik had het te druk met het bekijken van bikinifoto’s op Facebook om het te lezen) wordt op zijn beurt weer goed beschreven door Alexange Klöpping.
Is EdgeRank goed of slecht? De geschiedenis mag het uitwijzen. Maar de Filter Bubble bestaat. Our troubles are all the same.
