Opa vertelt
Eén van de eerste symptomen van ouderdom is de waangedachte dat vroeger alles beter was. Toen ik 15 was kreeg ik van G. een ansichtkaart (zo’n papieren foto die je van oma krijgt als ze niet op Facebook zit) met daarop een met plakband bevestigd cassettebandje (een opgerolde MP3). G. was niet zozeer zijn tijd, alswel zijn lokatie (Bergeijk, toen nog zonder radiostation) ver vooruit. Namelijk een kleine zesduizend kilometer westwaarts: New York.
Bekir representeert het Westen met nektasje. Niet op de foto: de letter F.
G. had een blokjespatroon in zijn haar geschoren, droeg trainingspakken van het merk TROOP en Reebok Pumps. Ja jongens, daar mag je nu om lachen, maar alleen als je zelf geen nektasje draagt. Nektasjes zijn bedoeld voor lippenstift en tampons.
Hiphop was bepaald niet de dominante cultuur in het Noord-Brabant van begin jaren negentig. “Later” roepen bij wijze van afscheid, de fist bump, chillen als activiteit… Het moest allemaal nog overwaaien, van de Amerikaanse rappers naar de kinderen uit Gooi & Grachtengojdel.
Huidskleur was al helemaal geen issue in mijn woonplaats. Iedereen was blank, behalve een geadopteerde jongen, die alle kentekenplaten van het dorp en bijbehorende kentekenhouders uit zijn hoofd kende. Dit illustreert zowel de grootte van het dorp als de verstandelijke vermogens van die jongen.
Je kunt het je nu niet meer voorstellen, maar vroeger was het niet sociaal geaccepteerd om te zeggen dat je een hekel had aan ‘buitenlanders’. Er was ook weinig te vrezen: in Sesamstraat had je een Surinamer die voorlas uit Dikkie Dik, je had The Cosby Show en vooruit, zwarte Piet, maar die nam je niet serieus. De islamisering van Nederland stond met het programma Paspoort nog in de kinderschoenen.
Anti-semitisme leek me een groter probleem. Ik was er op redelijk originele wijze voor gewaarschuwd door meester G., die in groep acht op het bord schreef:
Joden
De joden
Die joden
Overigens leerde ik deze les op een (openbare) basisschool. Het gebruik van ‘jood’ als scheldwoord hoorde ik pas op de (katholieke) middelbare school. Tegenwoordig weet iedereen die wel eens in de Linkse Kerk is geweest dat je ‘joden’ in bovenstaand schoolvoorbeeld kunt vervangen door zo’n beetje elke sociaal-demografische groep.
Zo Lenmeister, zit je lekker op je praatstoel? Beetje vrij associëren? Sorry kinderen! Jullie willen natuurlijk weten wat er op het cassettebandje van G. stond.
Onder andere dit:
Public Enemy dus. Ik wist niet dat Afro-Amerikanen boos waren. Ik had Three Feet High and Rising zo vaak gedraaid, dat het niet meer zwart of wit was, maar grijs. Public Enemy maakte duidelijk dat het niet helemaal lekker boterde tussen blank en zwart. Wie de eerste drie albums had gehoord, kon niet verbaasd zijn over de rassenrellen in Los Angeles na de arrestatie van Rodney King.
G. vierde gisteren de eerste verjaardag van zijn dochter. Hij droeg geen TROOP-jack maar een wit overhemd met een patroon van kwijl en Olvarit. De muziek in huis: Veldhuis & Kemper -van vrienden kan je veel hebben.
Op de terugweg zapte ik langs FunX, dat Burn Hollywoord Burn draaide. Niet meteen het allerbeste van Public Enemy, maar toch: respect. Respect waarvan het meeste overigens vervloog bij het volgende nummer, dat gewijd was aan Alphen aan de Rijn en het belang van het kunnen koppen van kogels. Met een beetje goede wil -of sterke wiet- kun je het nummer profetische kwaliteiten toedichten -een voorbode van het schietincident in het winkelcentrum- maar ik verlangde vooral terug naar muziek die ik niet anders kan aanduiden dan: beter.
Ik ben een ouwe lul.
Kutzooi
De formatie “Kutzooi” bestaat uit Fresku, Teemong en Shock-N-Surprise. Ze werken hard aan hun debuutalbum dat volgens Fresku “bergen gaat verzetten”, volgens Teemong “bergen gaat verzetten” en volgens Shock-N-Surprise “bergen gaat verzetten”. (State Magazine)
Ik kan me natuurlijk vergissen, maar ik denk dat dit album bergen gaat verzetten.
Doom
Tegenwoordig zit er maar een uurtje tussen de gedachte ‘hee, wat een leuk nummer’ en het bezit van een complete discografie. De waarde daarvan is relatief. Want wat moet je in godsnaam met ‘alles’ van Bryan Ferry? Op je verwaarloosde weblog schrijven dat je alles van Bryan Ferry hebt?
Er zijn uitzonderingen. Zo kan ik volgens iTunes anderhalve dag naar MF Doom luisteren zonder twee keer hetzelfde nummer te horen. Iets waartoe ik mezelf in staat acht, dus ik was donderdag in Paradiso. Hij speelde voor het eerst in Nederland. Als ik schrijf ‘hij’, bedoel ik Doom en niet een of andere stand-in.
De zaal zat vol nerds. Een van de weinige negers droeg een shirt met een afbeelding van Kurt Cobain. Dat krijg je met een rapper die Bukowski sampelt, de Large Hadron Collider gebruikt als metafoor voor zijn uitstelgedrag en een (kak)remix krijgt van Thom Yorke.
Doom had een MC meegenomen die slank afkleedde en af toe in de microfoon blafte dat het publiek ‘some noise’ mocht maken. De ‘dj’ bediende de audio met de spatiebalk van een Macbook. Sorry, schreef ik ‘audio’? Ik bedoelde kenkerherrie. Subtiele samples en tekst waren drenkelingen in een zee van troebele bas. Na een dik halfuur moest de zaal smeken om een schrale toegift. Die kwam er ook, in de vorm van een schrale toegift. Als hier enige teleurstelling doorklinkt, is dit stukje geslaagd.
Ticket concert: €35,-
Discografie van 3.5 GB: priceless.
