Bot
Boeddhisten mediteren door twintig keer op één rijstkorrel te kauwen. Daar moest ik aan denken toen ik twintig boerderijdropjes in mijn mond had. In een poging tot mindfulness gaf ik de verpakking wat aandacht.
Al malend las ik de tekst: “Eendjes, koeien, varkentjes, hooiwagens, de boerin en de boer: oftewel onze fameuze boerderijdrop. Voor al deze heerlijke, harde zoute dropjes gebruiken we een uitgebalanceerd recept van zuiver dropextract, salmiak en anijs. Deze combinatie geeft je een volle dropsmaak die lekker lang blijft hangen.”
Ik kauwde even op deze authentieke woorden over de Venco Boerderijdrop, terwijl mijn oog -figuurlijk- op de ingrediëntenlijst viel: suiker, gemodificeerd zetmeel, glucosestroop, gelatine (bevat zwaveldioxide), zoethoutwortelextract (5.5%), salmiakzout (5%), melado, maïszetmeel, plantaardige olie, anijsolie, glansmiddel en tarwebloem.
De EU bepaalt de volgorde van een ingrediëntenlijst: de bestandsdelen die het meest worden gebruikt, worden het eerst genoemd (bijvoorbeeld op een pak melk: “Melk, antibiotica, groeihormoon”). De boerderijdrop bestaat dus voor het overgrote deel uit suiker, zetmeel, glucosestroop en gelatine.
Wat je niet moet doen als je op een product kauwt met gelatine: kijken wat Wikipedia heeft te zeggen over gelatine.
De gelatine wordt gewonnen door huiden en beenderen van vooral biggen en koeien na hydrolyse langdurig te laten trekken in heet water. Net zoals bij het trekken van een bouillon lossen de oplosbare bestanddelen op. Vervolgens wordt het resultaat ingedikt en gedroogd. (zie osseïne). De meeste gelatine in voeding is afkomstig van huiden van varkens. Soms kalveren, (soms gevogelte of vis) en van capsules van runderbotten.
Eendjes, koeien en varkentjes… Het zit er inderdaad allemaal in, in het uitgebalanceerde recept van Venco Boerderijdrop.
Weekoverzicht: open deuren
1. Handen af
Noem me ouderwets, maar ik heb nog nooit een hulpverlener beledigd, geslagen of bespuugd. Ook niet na te lang wachten op hulp terwijl een naaste bezig was met overlijden. Wel heb ik ooit een politieagent die me bekeurde voor fietsen zonder achterlicht gevraagd of hij geen echte boeven moest vangen. De agent antwoordde: “Mijn collega’s pakken op dit moment echte boeven. Weet u wat die zeggen? ‘Moeten jullie niet controleren op fietsverlichting?” Hulpverleners kunnen ongeïnteresseerd, arrogant of zelfs te laat zijn, maar je gebruikt geen geweld tegen ze. Een campagne om ons hieraan te herinneren, zou overbodig moeten zijn.
2. Is er reclame na de dood?
Als je dan toch afscheid moet nemen van iemand, wil je dat doen zonder continu herinnerd te worden aan uitvaartverzekeringen. Rouwkaarten zijn bedrukt met het logo van Monuta, op de pakken van dragers staat ‘DELA’ en het afdichten van de urn wordt mede mogelijk gemaakt door Yarden. Het ontbreekt nog aan een chocolaatje met logo op de cake. Marketeers: dit was geen tip. Als ik echt wil weten welke verzekeraar de koffietafel heeft verzorgd, vraag ik het wel. Tot die tijd verwijs ik jullie naar iemand die beleefd zegt wat ik denk: flikker op met je reclame.
3. Verkeerd verbonden
De dood voert aasgieren. Het tv-programma RamBam ‘ontmaskerde‘ deze week het Schotse medium Derek Ogilvie. Rambam bewees dat iemand die beweert dat hij kan communiceren met mensen die (samen met hun hersens) zijn verbrand in een oven, danwel opgegeten door wormen onder de grond, een oplichter is. Ik viel niet van mijn stoel, maar de Ogilvieïsten ook niet van hun geloof. In mijn naaste omgeving hoorde ik iemand haar (sorry, maar het zijn vaak vrouwen) onaangetaste geloof in Ogilvie uitspreken: “Misschien had hij wel contact met een andere geest.”
RamBam is 2012 jaar te laat.
Sandwich met yoghurtdrankje
”Mijn ouders hebben meer seks met elkaar, dan ik met mijn vriend heb. Ja, mijn vriendje is wat groter geschapen dan die jongens daarvoor.”
Welkom bij Dit Is Mijn Lijf, de Nederlandse versie van Embarrasing Bodies. Om de rusteloos zappende kijker vast te houden, hanteert het tv-programma de sandwichformule. De boodschap wordt afgeleverd in een raamvertelling: “Zometeen onderzoekt dokter Felix de ingescheurde vagina van Guusje.”
Maar wat is de boodschap?
Dit Is Mijn Lijf wordt ‘mede mogelijk gemaakt’ door Darmgezondheid.nl. Darmgezondheid.nl wordt ‘mede mogelijk gemaakt’ door Yakult en Danone. Beide multinationals produceren drankjes met bacteriën die goed zijn voor ons immuunsysteem, beweren Yakult en Danone. Dat is een overdreven omkering van hetgeen dat wetenschappelijk is bewezen: dergelijke drankjes zijn niet slecht voor je gezondheid, hooguit voor je portemonnee.
Om de kijker aan de bacteriedrankjes te helpen, gaat dokter Jeanine de straat op met prof. dr. Eric Claassen. Het griepseizoen staat immers weer voor de deur en de professor is net als de dokter heel erg benieuwd wat de mensen op straat weten over bacteriën en het immuunsysteem.
Terwijl promotiemeisjes op de achtergrond flesjes Yakult uitdelen, legt Claassen zorgvuldig formulerend uit dat het voor gestreste mensen die niet altijd even goed eten ‘handig kan zijn om een gespecialiseerd product te gebruiken’. Geheel toevallig komt Claassen een hippe jongen tegen. Quasi-nonchalant vertelt hij wat de professor wil horen: hij drinkt na het ontbijt altijd ‘een probiotica’. Je vraagt je af of Claassen tijdens zijn onderzoek ook zoveel geluk heeft met het toeval.
Kijkers met een olifantengeheugen kennen Claassen misschien nog van een aflevering van Pauw & Witteman in 2008. Daar moest hij uitleggen waarom er 24 patiënten waren overleden tijdens een probiotica-experiment in het UMC: toeval.
Wat je als Dit Is Mijn Lijf-kijker zelf moet googelen, is het feit dat Darmgezondheid.nl is opgericht door prof. dr. Eric Claassen. De Yakult-professor adviseert Yakult.
En de arme Guusje? Tegen het einde van het programma duwt dokter Felix zijn koude eendenbek tussen haar benen. Ondertussen wordt prof. dr. Eric Claassen warmgehouden door Yakult en Danone. Inderdaad: een sandwich-formule.
Marketing, de waarheid
Beste Kamer van Koophandel,
Brekend: de ketenen van Gillette
Vrouwen moeten mooi zijn, menstrueren, hun plas ophouden, baren, lachen om grapjes van mannen en dat allemaal gebukt onder een glazen plafond. Mannen moeten zich scheren. Dat lijkt oneerlijk verdeeld, maar dat is het niet: vrouwen moeten zich namelijk óók scheren.
Dat vrouwen zich moeten scheren is een door commercie en cultuur bepaald misverstand. Mannen moeten zich echt scheren, anders worden ze gek, zoals mooi wordt verbeeld in mijn Zomergasten-film The Beard:
Samen met anticonceptie en het stervensbesef onderscheidt het scheren mensen van dieren. Dat onderscheid is duur. Correctie: het is duur geworden. Vroeger deed men levenslang met één mes, dat hooguit geslepen moest worden. Toen kwam het veiligheidsmes, de Sensor, Sensor Excel, Mach 3, Fusion en de Fusion ProGlide Power, met ‘ingebouwde microchip’, die zorgt voor ‘kalmerende micro-pulsaties’.
Een modern Gillettemesje kost zo’n 5 euro. Voor dat geld koop je de illusie dat je, net als Andre Agassi en Humberto Tan, met een paar trefzekere halen je kop kaal kunt strijken. Glide, heet dat in Gillette-speak. Het snelscheren met grootse gebaren wordt aangemoedigd door Gillette. Waarom? Omdat hun mesjes dan sneller slijten. Zo kunnen ze meer mesjes verkopen, waarmee ze het geld binnenhalen om Humberto Tan enthousiast te krijgen.
Klink ik negatief over Gillette? Mooi. Als puber kreeg ik van Gillette een gratis proefpakketje met een Sensor, ongeveer zoals iedere junkie ooit is begonnen met een gratis shot heroïne. Het was het begin van een jarenlange relatie, die bestond uit geven (geld) en nemen (halfgladde bakkes met ingegroeide haren). De afgelopen 18 jaar heeft Gillette een modaal maandsalaris aan mij verdiend.
Alles wat je nodig hebt: mes, krabber, kwast, schuim & handleiding (niet op de foto: pleisters en drukverband)
Maar dat is nu voorbij. Voortaan scheer ik mij met veiligheidsscheermesjes van het merk Merkur. Daar wordt geen reclame voor gemaakt op tv, want ze kosten nog geen 50 cent per stuk.
Veiligheidsmesjes moet je kopen bij De Messenwinkel. Je wordt er geholpen door geduldig, beleefd en kundig personeel dat je de goedkoopste opties adviseert (in tegenstelling tot het Dixons advies: “Duurder is altijd beter”). Omdat mensen dergelijke service niet gewend zijn in Nederland, staat De Messenwinkel in Antwerpen.
En hoe bevalt het mesje van 50 cent? Uitstekend! Ze zijn vlijmscherp (demonstratievideo) en ze gaan langer mee dan de Gillette Turbo Injectie Glide 4X4. Tips van de Messenwinkelier: goed inzepen en korte bewegingen maken met het krabbertje. Het is namelijk een krabbertje, geen “Glider”.
Van het geld dat je gaat besparen met het dumpen van Gillette kun je op vakantie en dan hou je nog geld over voor Giro555, want in de Hoorn van Afrika hebben ze niet eens geld voor scheermesjes.
Dit artikel kwam mede tot stand dankzij de Merkur Man.
Bloedarmoede
Naast een gebrek aan politiek en historisch besef bestaat er in Nederland ook een tekort aan bloed. Tenminste, aan bepaalde bloedgroepen. Tegenwoordig stuurt de Bloedbank, minder bekend als Sanquin Bloedvoorzieningen, sms’jes om je te attenderen op hun bloeddorst.
Als gezonde meerderjarige heb je weinig excuses om geen bloed te geven, maar onbekend maakt onbemind. Dus als ik reclame kan maken door uit te leggen hoe een bloeddonatie in zijn werk gaat, doe ik dat graag.
Bij binnenkomst moet je je identificeren, waarna je een vragenlijst moet invullen. Hier beantwoord je of je: wel eens hebt betaald voor seks, of je wel eens seks hebt gehad met iemand van beneden de Sahara, of je wel eens drugs in je aders hebt gespoten en of je wel eens seks met een man hebt gehad. Dat laatste vinden ze overigens alleen interessant als je zelf ook een man bent. Vervolgens worden bloeddruk en ijzergehalte gemeten en je krijgt een massage. Ok, misschien krijg je geen massage, maar geef toe: het is een goed idee.
Je voelt de kracht uit je stromen...
Na het doorbladeren van een verouderde Vrij Nederland of Elsevier (de Bloedbank Sanquin Bloedvoorzieningen accepteert zowel links- als rechtsdraaiend bloed) mag je plaatsnemen in een luie stoel. Een bloedbankier prikt in je arm met een vrij dikke, holle naald, die gekoppeld is aan een zak. Nu moet je wachten tot je hart een halve liter bloed uit je lichaam heeft gepompt. Als het niet snel genoeg gaat, klinkt er een alarm. Om de bloedafvoer te vergroten, krijg je een balletje om in te knijpen. Echte kerels knijpen natuurlijk in hun eigen ballen. Na afloop plakken ze je ader dicht en mag je even bijkomen met soep en zoutjes. Echte kerels lopen natuurlijk linea recta naar buiten, om daar flauw te vallen.
Al met al is het net een relatie: je krijgt sms’jes, je geeft intieme informatie over jezelf en je maakt iemand gelukkig door lichaamsvocht af te staan zonder besmettelijke ziektes over te dragen. Daarbij mag je zoveel Tucjes eten als je wilt. Sanquin Bloedvoorzieningen De bloedbank, stort je hart uit!
Cultuurpessimistisch Compendium (1)
Misschien lacht hij keihard, misschien krast hij huilend in zijn polsen, of misschien is het een zij die goed kan multitasken. Feit is dat er iemand is die dit heeft bedacht:
Nu zijn babywoorden al stom genoeg (denk aan “rompertje”, “kolfkamer” en “zuigeling”) zonder bemoeienis van marketeers, maar ‘PyjamaPapje”? Het is een woord dat associaties oproept met een latere levensfase, pak ‘m beet net na de eerste zaadlozing. Het PyjamaPapje schijnt wel te helpen bij het doorslapen: “Geeft een verzadigd gevoel”. Mooi. Ik kan geen PyjamaPapje meer zeggen.
(met dank aan een bezorgde vader)
Uitvaren
Niet zo…
Maar zo!
Nog even over god…
“God is gek”, is de titel van het laatste boek van Raymond van de Klundert – “Kluun” voor mensen die moeite hebben met meerdere lettergrepen. De titel is bedoeld om te prikkelen. “Hela, hela”, moeten gelovigen zeggen, “Welke vermetele vlerk verslijt mijn god voor gek?” Atheïsten zullen denken: “Gek is zwak uitgedrukt voor een opperwezen dat een holocaust toelaat.”
Maar tot hen richt Van de Klundert zich niet. Nichemarkten zijn oninteressant. De massa, daar valt geld aan te verdienen. En de massa bestaat uit ietsisten: de schapen die buiten gehoorafstand van pastoor, dominee en rabbijn dolen, mijmerend over ‘een kracht’, ‘een hogere energie’ of ‘iets’.
“Het leuke is”, zei de oud-marketeer tegen Jeroen Pauw en Paul Witteman, “Als je in Nederland kijkt: een kwart is christen of zo, of moslim. Nog een kwart die zegt: geen idee. En veertig procent zegt: ik denk wel dat er iets is. Veertien procent zijn julie: er bestaat niks.”
Als het rammelende rekenwerk van Van de Klundert klopt, leest een kwart van de Nederlanders bijbel of koran, veertien procent presenteert een praatprogramma en veertig procent staat open voor van alles.
Van de Klundert vindt dat atheisten een dictatuur voeren over de ietsisten. Dat is arrogant, want: “Er is geen enkele wetenschapper, die zegt: god bestaat niet.”
Dat klopt. Maar dat je niet kunt bewijzen dat iets niet bestaat, wil nog niet zeggen dat iets wél bestaat. Vooral als er geen bewijs is voor het bestaan. En het gaat hier niet om ‘iets’ maar om een hogere macht. Dat maakt het meteen zo zwaar.
Stel dat wezens ver buiten ons zonnestelsel geloven in de hogere macht Wes. Lang geleden verkondigde hij vanaf een berg een boodschap van liefde en wederzijds respect. Kijk maar:
Nou, met God is het dus net als met Wes. Alleen is het bewijs voor Wes wel geleverd.
Verder moeten gelovigen en atheïsten elkaar respecteren. En dat ietsisme, daar heeft iets iets tegen.
EINDE
