Doom
Tegenwoordig zit er maar een uurtje tussen de gedachte ‘hee, wat een leuk nummer’ en het bezit van een complete discografie. De waarde daarvan is relatief. Want wat moet je in godsnaam met ‘alles’ van Bryan Ferry? Op je verwaarloosde weblog schrijven dat je alles van Bryan Ferry hebt?
Er zijn uitzonderingen. Zo kan ik volgens iTunes anderhalve dag naar MF Doom luisteren zonder twee keer hetzelfde nummer te horen. Iets waartoe ik mezelf in staat acht, dus ik was donderdag in Paradiso. Hij speelde voor het eerst in Nederland. Als ik schrijf ‘hij’, bedoel ik Doom en niet een of andere stand-in.
De zaal zat vol nerds. Een van de weinige negers droeg een shirt met een afbeelding van Kurt Cobain. Dat krijg je met een rapper die Bukowski sampelt, de Large Hadron Collider gebruikt als metafoor voor zijn uitstelgedrag en een (kak)remix krijgt van Thom Yorke.
Doom had een MC meegenomen die slank afkleedde en af toe in de microfoon blafte dat het publiek ‘some noise’ mocht maken. De ‘dj’ bediende de audio met de spatiebalk van een Macbook. Sorry, schreef ik ‘audio’? Ik bedoelde kenkerherrie. Subtiele samples en tekst waren drenkelingen in een zee van troebele bas. Na een dik halfuur moest de zaal smeken om een schrale toegift. Die kwam er ook, in de vorm van een schrale toegift. Als hier enige teleurstelling doorklinkt, is dit stukje geslaagd.
Ticket concert: €35,-
Discografie van 3.5 GB: priceless.
