I hartje iPhone
Niets zo irritant als ex-rokers en verse christenen. Oh, wat is hun leven ineens mooi, wat hebben ze al die tijd gedwaald en waarom ben jij nog niet om? Bah!
Zo heb ik iPhone-gebruikers altijd veracht. Ik vind OS X een goed doordacht besturingssysteem en ik betaal met milde tegenzin veel geld voor Apple hardware, maar de iPhone vond ik stom. Niet eens het apparaat, maar de gebruikers. Die goedkope witte dopjes in hun oren, het autistisch-obsessieve gevinger van icoontjes achter ‘chemisch gehard glas’, de hoesjes waarmee ze hun glimmende baby inbakeren, het heeft iets sektarisch. Maar toch: het gemak waarmee ze Googelen, treinvertragingen en regenbuien voorspellen en Studio Brussel luisteren op de A1 maakte een beetje… hoe zeg ik dit zonder jaloers te klinken? Afgunstig.
Het onvermijdelijke is gebeurd. Ik heb mijn oude Fin aan de kant gezet voor een iPhone. En ik kan de volgende zin niet tegenhouden: ik snap niet hoe ik al die tijd zonder heb kunnen leven. Nokia’s waren lange tijd onovertroffen in gebruiksgemak, maar dat is voorbij (een browser starten door de ’0′ drie seconden in te drukken? Hei Nokia, herätkää!). Het enige wat die Nokia beter kon dan de iPhone, was op de grond vallen.
Ik zit dus bij de sekte en zelfs al komt Keith Bakker met een legertje Hell’s Angels om me te deprogrammeren: ze zullen haar uit mijn koude, dode handen moeten trekken.
Sorry!
