Recensie: TRON Legacy.
Het verhaal: een jongen tikt iets in op een Linuxcomputer en komt via een beamer terecht in een parallel, virtueel universum, ooit gecreëerd door zijn verdwenen vader. Als u hier ook afhaakt: alle begrip, maar dit is nog maar het begin.
De jongen belandt in een wereld waarin fluorescentie het straatbeeld domineert en Jean des Bouvries het interieur. Verder heeft iets of iemand afgerekend met obesitas: iedereen kan zorgeloos ademhalen in een hyperstrak pak, waarbij aangetekend moet worden dat je de ruimte tussen de grote tenen moet opvullen met je eigen fantasie. Afhankelijk van je persoonlijkheid is dat een zegen of teleurstelling.
In de virtuele wereld blijkt de vader (gespeeld door Jeff Bridges) nog te bestaan. Hij heeft zelfs een dubbelganger (gespeeld door Jeff Bridges). Verwarrend zou je zeggen, maar nee: de vader lijkt op The Big Lebowski, maar dan sadder and wiser en de dubbelganger ziet eruit als een kwaadaardige Winston Gerschtanowitz. Het blijft een Disney-film: je herkent de slechterikken aan hun uiterlijk.
Enfin, er volgen scenes met moderne motoren, futuristische frisbees en obligate wushu, afgewisseld met ‘indringende’ vader-zoon-gesprekken (steekwoorden: future, world, destiny). Er zit zelfs een pleidooi in voor open source software, wat, zoals de enige vrouw in mijn gezelschap terecht opmerkte, nogal ironisch is uit de koker van Disney.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet de hele film heb gezien. Ik heb heb stiekem zitten slapen achter mijn 3D-bril. Die bril hoef je overigens alleen te gebruiken tijdens de virtuele scenes, tenzij je het prettig vindt om ondertitels te lezen op de schouders van degene die voor je zit.
CONCLUSIE: 170 miljoen dollar gaf Disney uit aan de film. Dat geld is niet naar de schrijvers gegaan. TRON: Legacy = The Matrix meets het Nieuwe Testament meets de Power Rangers op een 80′s themafeestje. Waar helemaal niks mis mee is, als je de jaren tachtig niet bewust hebt meegemaakt.
Lenmeister leest: Imperial Bedrooms
Slechts één boek werd ooit voor mij verborgen. Toen ik het vond en las, begreep ik ook wel waarom. Het was niet zozeer omdat de hoofdpersoon vrij obsessief bezig was met uiterlijk vertoon -al kan het vast geen kwaad om de jeugd te behoeden voor ijdelheid- maar het ging om iets anders.
Allerlei vraagstukken waar je niet zo snel aan denkt -wat voor geluid maakt een schedel als je hem doorklieft met een bijl? Hoe krijg je ratten zover dat ze zich een weg door een vagina knagen?*- werden uitvoerig beschreven in American Psycho. Dat maakt indruk in je vormende jaren – ik was vijftien.
Gelukkig voor mijn moeder heb ik me niet ontpopt tot sociopatische seriemoordenaar (al is mijn leven nog niet voorbij) maar de naam van de auteur bleef bij: Bret Easton Ellis. Zijn laatste roman “Imperial Bedrooms” is de opvolger van zijn debuut “Less Than Zero”. Als je dat -zoals ik- nog moet lezen, is dat geen probleem: Imperial Bedrooms staat op zichzelf als een huis. Een spookhuis.
Lenmeister leest: de krant
Ik lees weer. En dan heb ik het niet over letters op een beeldscherm, maar over teksten op papier. Voor de jongere lezers: papier ken je misschien als dat dunne, rechthoekige materiaal van het merk ‘Spits’, waar je in de trein je voeten op moet leggen van de conducteur. Ik heb een ‘formatie-abonnement’ genomen op een ‘kwaliteitskrant’. Ik vind het zelf ook wat pretentieus klinken. Op een gegeven moment ben je toch gaan geloven dat het beter is om “het laatste nieuws het eerst” te horen, dan om het nieuws te begrijpen.
Een verschil met een site als Nu.nl is een wat minder intensieve verslaggeving over Joran, Yolesley en bejaarden die overvallers in elkaar slaan. Daarnaast is er relatief veel aandacht voor de 99.97% van de wereldwijde landmassa die bekend staat als ‘buitenland’. Hierdoor krijg je als lezer de indruk dat er grotere problemen zijn dan files en hangjongeren en dat de meeste mensen -uitzonderingen daargelaten- het best wel goed hebben in Nederland, de Puinhopen van Paars, de Linkse Kerk en de Politieke Elite ten spijt.
En, hoe bevalt dat nou, zo’n krant?
Goed.
Volgende keer: Boeken.
Shogun Assassin
The Shawshank Redemption, The Godfather, Schindler’s List… Stuk voor stuk goede films, maar ze staan te rillen in de schaduw van het meesterwerk Shogun Assassin.
Shogun Assassin is het relaas van een man en zijn zoon die een reis maken na het overlijden van moeder de vrouw. Het is bepaald geen gemakkelijke tijd voor het tweetal. Niet alleen moeten zij een groot verlies verwerken, maar het blijkt dat de vader de nodige vijanden heeft.
Het verhaal is losjes gebaseerd op een ander meesterwerk, namelijk ‘De Weduwnaar’ van de Nederlandse auteur Raymond van de Klundert. Oplettende lezers zullen misschien opmerken dat Shogun Assassin 26 jaar eerder is gemaakt.
Hoe kan het bestaan dat een boek uit de toekomst de inspiratie gevormd zal hebben voor een film uit het verleden? Daar zit iets achter. De spiritueel aangelegde Van de Klundert heeft in interviews echter meermaals aangegeven dat hij gelooft in iets.
Afgezien van deze flauwe kip-ei-discussie blijft Shogun Assassin een magistrale film. Dat blijkt mede uit het feit dat de film is in te dikken tot een trailer van ruim twee minuten zonder enige afbreuk te doen aan het geheel! Enfin, oordeelt u zelf…
ps: hij is ook beter dan alle Kill Bills
Geheime boodschap
Subliminale reclame -het verstoppen van een commerciële boodschap in een fractie van een seconde- is omstreden en in veel landen verboden. Maar voor actiefilms is het verplicht. Zo ook in Quantum of Solace; als je even met je ogen knippert loop je een paar minuten achter. Maar de boodschappen komen wel over! Zo wilde ik na afloop:
- Scheuren in een Aston Martin DBS V12
- Een afgetraind lichaam hebben
- Het bed delen met een twaalfvingerig meisje
- Mijn vijand in een woestijn dumpen met een blik motorolie voor de dorst.
Of ik ook echt subliminaal ben beïnvloed weet ik niet, want deze dingen wilde ik ook al vóór de film. Tijdens de film kreeg ik echter wél zin in oordopjes, maar dat kwam omdat Pathé EEN SPECIALE VERTONING DRAAIDE VOOR SLECHTHORENDEN!
